Rhagonycha chironi (Svihla, 2006)

Rhagonycha chironi, asker böcekleri ailesine (Cantharidae) ait bir kın kanatlı türüdür. Tür, Svihla tarafından 2006 yılında bilimsel olarak tanımlanmıştır. Türkiye'den kaydedilmiş asker böceği türleri arasında yer alır ve hakkında yayımlanmış bilgiler büyük ölçüde sistematik çalışmalarla sınırlıdır.

Asker böcekleri (Cantharidae), kın kanatlılar (Coleoptera) takımına ait, dünya genelinde binlerce türü bulunan bir ailedir. Bu ailenin üyeleri, diğer pek çok böceğe göre yumuşak ve deri gibi esnek kanat örtüleriyle tanınır; bu nedenle İngilizcede “yumuşak kanatlı böcekler” olarak da anılırlar. Gövdeleri uzunca ve paralel kenarlıdır, başları genellikle pronotumun altından belirgin biçimde görünür. Birçok türün vücudunda sarı, turuncu, kırmızı ve siyah renkler bir arada bulunur.

Rhagonycha cinsi, asker böcekleri arasında en kalabalık cinslerden biridir ve özellikle Avrupa, Akdeniz havzası ve Asya'nın ılıman bölgelerinde çok sayıda tür içerir. Cinsin en tanınmış üyesi, yaz aylarında maydanozgillerin çiçekleri üzerinde sık görülen kırmızımsı turuncu Rhagonycha fulva'dır. Bu cinsin üyeleri genellikle küçük ile orta boyda, sarımsı, turuncu, kahverengi ya da koyu renkli, ince yapılı böceklerdir. Türler birbirine çok benzediğinden kesin teşhis çoğunlukla erkek üreme organları, pençe yapısı ve anten ayrıntıları incelenerek yapılır.

Asker böceklerinin erginleri genellikle ilkbahar ve yaz aylarında etkindir. Çiçekler, çalılar ve otsu bitkiler üzerinde dolaşarak yaprak bitleri gibi küçük böcekleri avlar, bazı türler ise polen ve nektarla da beslenir. Bu nedenle tozlaşmaya katkıda bulunurlar. Larvaları ise toprakta, yaprak döküntüsü ve yosunlar arasında yaşar; kadifemsi görünüşlü bu larvalar salyangozlar, böcek larvaları ve diğer küçük omurgasızlarla beslenen yırtıcılardır ve genellikle kışı larva evresinde geçirirler.

Yaprak biti ve benzeri küçük böcekleri avladıkları için asker böcekleri doğal biyolojik mücadelede önemli bir yere sahiptir ve insanlara zarar vermezler. Böcek ilaçlarının yoğun kullanımı ve doğal yaşam alanlarının kaybı, bu gruptaki türleri olumsuz etkileyen başlıca etkenlerdir.