Pseudoophonus rufipes (De Geer, 1774)

Pseudoophonus rufipes, günümüzde genellikle Harpalus rufipes adıyla da anılan, koşucu böcekler ailesine (Carabidae) ait yaygın bir türdür. Türü De Geer 1774 yılında tanımlamıştır. Erginleri yaklaşık 10–16 milimetre boyundadır; gövdesi siyah, elitraları altın sarısı ya da gri tonlu ince tüylerle kaplıdır. Bacakları ve antenleri kızılımsı renktedir; tür adı da “kızıl ayaklı” anlamına gelir.

Pseudoophonus, günümüzde çoğunlukla Harpalus cinsinin bir alt cinsi olarak değerlendirilen bir gruptur. Harpalus türleri koşucu böcekler arasında alışılmadık bir beslenme biçimiyle dikkat çeker: erginler ve larvalar büyük ölçüde tohumla beslenir, ancak fırsat buldukça küçük böcekleri de yer. Pseudoophonus grubunun üyeleri, elitraları kaplayan ince, sık tüyleriyle diğer Harpalus türlerinden kolayca ayrılır; bu tüyler böceğe hafif mat, altın ya da gri bir görünüm verir.

Bu grubun türleri çoğunlukla tarlalar, nadas alanları, kumlu ya da kuru çayırlar ve yol kenarları gibi açık yaşam alanlarında yaşar. Gece etkindirler ve yaz gecelerinde ışığa sıkça gelirler. Larvalar toprakta kazdıkları tünellerde yaşar ve topladıkları tohumları buralarda depolayabilir. Yabani ot tohumlarını tüketmeleri nedeniyle tarım ekosistemlerinde yararlı sayılırlar.

Tür tarım alanlarının en sık rastlanan koşucu böceklerinden biridir. Yabani ot tohumlarının yanı sıra zaman zaman çilek meyvelerinin yüzeyindeki tohumları da yiyerek küçük zararlara yol açabilir; bu nedenle bazı ülkelerde “çilek tohumu böceği” olarak anılır. Avrupa'dan Asya'ya kadar geniş bir Palearktik alanda yayılış gösterir ve Kuzey Amerika'ya da taşınmıştır.

Türün insanlar için bilinen bir tehlikesi yoktur; ısırmaz, zehirli değildir. Birçok koşucu böcek gibi tedirgin edildiğinde arka bedeninden keskin kokulu bir savunma salgısı çıkarabilir.