Pseudoceles ledereri lactea (Ramme, 1951)

Pseudoceles ledereri lactea, Pseudoceles ledereri türünün Ramme tarafından 1951 yılında tanımlanmış bir alt türüdür. Alt tür adındaki lactea sözcüğü Latincede "süt beyazı" anlamına gelir ve açık renkli görünüşüne işaret eder.

Pseudoceles cinsi, Oedipodinae alt ailesine ait ve çoğunlukla Anadolu ile çevresindeki dağlık, kurak ve taşlık bölgelerde yayılış gösteren küçük bir çekirge cinsidir. Bu cinsin üyeleri, Oedipodinae çekirgelerinde sık görüldüğü gibi zemin rengine uyum sağlayan gri, kahverengi ve toprak tonlarında bir kamuflaj desenine sahiptir. Dinlenirken taşlar ve çıplak toprak üzerinde neredeyse görünmez hâle gelirler; tedirgin edildiklerinde kısa mesafeli uçuşlarla kaçarlar ve uçarken renkli arka kanatları görülebilir.

Kurak bozkır ve dağ yamaçlarında yaşayan bu çekirgeler seyrek bitki örtüsüne uyum sağlamıştır. Gündüz etkin olup güneşli saatlerde beslenir ve çiftleşirler; sıcak taşlar üzerinde güneşlenerek vücut sıcaklıklarını yükseltirler. Cinsin taksonomisi büyük ölçüde Anadolu'da yapılan çalışmalarla şekillenmiştir ve bazı türlerin alt tür düzeyindeki ayrımları morfolojik ayrıntılara dayanır. Çekirgeler eksik başkalaşım geçirir: dişiler yumurtalarını toprağa paketler hâlinde bırakır, yumurtadan çıkan nimfler ergine benzer ancak kanatsızdır ve birkaç deri değiştirmeden sonra erginleşir. Türlerin çoğunda yumurtalar kışı toprakta geçirir, nimfler ilkbaharda çıkar ve erginler yaz ile sonbaharda görülür. Otçul beslenen bu böcekler kuşlar, sürüngenler, örümcekler ve birçok başka hayvan için önemli bir besin kaynağıdır; bu nedenle otlak ekosistemlerinde besin ağının temel halkalarından biri sayılırlar.

Acrididae ailesi, Orthoptera (düz kanatlılar) takımının en kalabalık ailesidir ve dünya genelinde binlerce türle temsil edilir. Bu ailenin üyeleri kısa antenleri, güçlü sıçrama bacakları ve gündüz etkinlikleriyle tanınır; erkekler çoğunlukla arka bacaklarını kanatlarına sürterek türe özgü sesler çıkarır ve bu sesler eş bulmada önemli rol oynar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; ısırmaz ve zehirli değildirler. Türlerin doğru tanımlanması çoğu zaman genital yapılar, ses kayıtları ve ayrıntılı morfolojik incelemeyi gerektirir.