Prionolabis hospes (Egger, 1863)

Prionolabis hospes, Limoniidae familyasından bir sinek kuşu sineği türüdür. Tür, 1863 yılında Egger tarafından tanımlanmıştır. Uzun ve ince bacakları, narin vücudu ve dar kanatlarıyla tipik bir sinek kuşu sineği görünümündedir. Türün güvenilir biçimde tanınması genellikle uzman incelemesi gerektirir.

Prionolabis cinsi, orta büyüklükte, çoğunlukla koyu renkli sinek kuşu sineklerini kapsar. Bu cinsin üyeleri genellikle ormanlık alanlardaki dere ve kaynak kenarlarında yaşar ve çoğu tür ilkbaharda erken dönemde uçar. Larvaları nemli orman toprağında ve su kenarındaki çamurda gelişir.

Limoniidae familyası, sinek takımının (Diptera) en kalabalık ailelerinden biridir ve dünyada on bini aşkın türü kapsar. Bu ailenin üyeleri halk arasında sivrisineğe benzetilse de kan emmez ve insanlar için hiçbir tehlike oluşturmaz. Uzun ve ince bacakları, dar kanatları ve narin vücutlarıyla gerçek sinek kuşu sinekleri (Tipulidae) ile akrabadırlar; dinlenirken kanatlarını genellikle vücudun üzerinde katlar veya hafifçe yana açık tutarlar. Bacakları kolayca kopabilir; bu özellik yırtıcılardan kaçmalarına yardım eder. Kanatların arkasında, uçuş sırasında denge sağlayan topuz biçimli denge organları (halter) açıkça görülür.

Ailenin larvaları çoğunlukla nemli ortamlarda gelişir: dere ve kaynak kenarlarındaki ıslak toprak, bataklık çamuru, yosun örtüleri, çürüyen yaprak döküntüsü ve çürümüş odun başlıca yaşam alanlarıdır. Larvalar türüne göre çürükçül beslenir ya da küçük omurgasızları avlar; böylece organik maddenin ayrışmasına ve besin döngüsüne katkıda bulunurlar. Erginler kısa ömürlüdür, çoğu zaman hiç beslenmez ya da yalnızca su ve çiçek özsuyu alır. Gölgelik, nemli bitki örtüsünde dinlenir, alacakaranlıkta ise erkekler sık sık küçük oğul uçuşları yapar. Hem larvaları hem erginleri kuşlar, örümcekler, balıklar ve diğer böcekler için önemli bir besin kaynağıdır.

Bu cinsin türleri Palearktik bölgede, yani Avrupa, Kuzey Afrika ve Asya'nın ılıman kesimlerinde yaygın olarak bulunur. Türkiye'deki Limoniidae faunası son yıllarda yapılan sistematik çalışmalarla giderek daha iyi bilinmektedir. Türün koruma durumu değerlendirilmemiştir; ancak sulak alanların kurutulması, dere yataklarının bozulması ve su kirliliği, nemli habitatlara bağımlı olan bu sineklerin başlıca tehditleridir.