Poecilimon turcicus Karabağ, 1950

Poecilimon turcicus, düz kanatlılar (Orthoptera) takımının çalı çekirgeleri ailesine (Tettigoniidae), bu ailenin Phaneropterinae alt familyasına bağlı Poecilimon cinsinin bir türüdür. Tür, Karabağ tarafından 1950 yılında tanımlanmıştır; adı Türkiye’ye gönderme yapar. Uzun antenleri, kısa kanatları ve yaprak üzerinde ağır hareketleriyle cinsin tipik görünümünü taşır.

Bu cinsin üyeleri genellikle orta büyüklükte, tıknaz gövdeli ve uçamayan çekirgelerdir. Ön kanatlar (tegmenler) çoğunlukla kısalmış, pronotumun altında kalan küçük pulcuklara dönüşmüştür; erkekler bu kısa kanatları birbirine sürterek kısa, tiz ve insan kulağının zor seçebildiği sesler çıkarır. Dişiler ise çoğu kez daha sessizdir ve erkeğin çağrısına kısa bir ses sinyaliyle karşılık verir. Antenler gövdeden belirgin biçimde uzundur, renk ise çoğunlukla yeşil tonlarında olup üzerinde koyu ya da açık benekler, çizgiler bulunabilir.

Dişilerin karın ucunda yukarı doğru kıvrık, orak biçimli ve kenarları ince dişli bir yumurta koyma borusu (ovipozitör) bulunur. Erkeklerin karın ucundaki serkusların ve genital yapıların biçimi, birbirine çok benzeyen türleri ayırt etmede en önemli tanı karakterleri arasında yer alır. Bu yüzden türlerin kesin teşhisi çoğu zaman uzman incelemesi gerektirir.

Bu cinsin üyeleri otsu bitki örtüsüne bağlı yaşar; çayırlarda, çalılık kenarlarında, orman açıklıklarında ve dağ steplerinde bitkilerin yaprak ve çiçekleriyle beslenir. Yılda tek döl verirler: yumurtalar kışı toprakta ya da bitki dokusu içinde geçirir, ilkbaharda çıkan nimfler birkaç gömlek değiştirerek yaz başında ergin hale gelir. Ergin dönemi çoğunlukla kısa sürer ve yaz ortası ile sonu arasında sona erer. Uçamadıkları için yayılma yetenekleri sınırlıdır; bu durum özellikle dağlık bölgelerde dar yayılışlı, yerel türlerin ortaya çıkmasına yol açmıştır.

Poecilimon, dünyada yaklaşık yüz elliyi aşkın türüyle Phaneropterinae alt familyasının en kalabalık cinslerinden biridir ve tür çeşitliliğinin merkezi Balkanlar ile Anadolu’dur. Türkiye, cinsin en zengin olduğu ülkelerden biridir ve çok sayıda tür yalnızca Anadolu’nun belirli dağ sistemlerinde bilinir. Bu nedenle cins, Anadolu’nun böcek çeşitliliğini ve endemizmini anlamak açısından önemli bir model grup olarak görülür. Dar alanlarda yaşayan türler, otlatma ve habitat kaybı gibi etkilere karşı hassas olabilir.