Poecilimon sanctipauli Brunner von Wattenwyl, 1878

Poecilimon sanctipauli, çalı çekirgeleri familyası Tettigoniidae'nin Phaneropterinae altfamilyasına bağlı Poecilimon cinsine ait bir türdür ve Brunner von Wattenwyl tarafından 1878 yılında tanımlanmıştır. Uzun antenleri ve kısa, uçmaya yaramayan kanatlarıyla cinsin tipik özelliklerini taşır. Phaneropterinae altfamilyası, yaprak benzeri görünümleri ve dişilerin de ses çıkararak erkeklere yanıt vermesiyle tanınan geniş bir çalı çekirgesi grubudur.

Bu cinsin üyeleri orta boylu, tıknaz gövdeli çalı çekirgeleridir; vücut uzunluğu çoğunlukla 1,5–3 cm arasında değişir. Renkleri genellikle yeşil olup sırtta ve yanlarda sarımsı, kahverengi ya da koyu noktalı desenler bulunabilir. En belirgin özellikleri kanatlarının çok kısalmış olmasıdır: ön kanatlar pronotumun altında küçük pullar halinde kalır ve uçmaya yaramaz. Antenler gövdeden çok daha uzun ve ince, bacaklar ise zayıf yapılıdır.

Bu çekirgeler otla beslenir ve özellikle çiçekli bitkilerin yumuşak kısımlarını tercih eder. Yılda tek döl verirler: yumurtalar toprağa ya da bitki dokusuna bırakılır ve kışı geçirir, ilkbaharda çıkan nimfler birkaç deri değişiminden sonra yaz başında ergin olur. Erkekler kısa çağrı sesleri üretir; dişilerin de karşılık vererek eşini bulmaya yardım etmesi grubun bilinen bir özelliğidir.

Poecilimon cinsi yüzden fazla türüyle Phaneropterinae altfamilyasının en kalabalık gruplarından biridir. Yayılışın merkezi Balkan Yarımadası ve Anadolu'dur. Türkiye, birçok türün ve alttürün yalnızca belirli dağlık bölgelerden bilindiği, bu cins açısından dünyanın en zengin ülkelerinden biridir. Dar yayılışlı türler, otlatma baskısı, tarım alanlarının genişlemesi ve habitat kaybı gibi etkenlere karşı hassastır. Bu nedenle cinsin pek çok üyesi koruma açısından dikkat gerektiren gruplar arasında yer alır. İnsanlar için herhangi bir tehlikesi yoktur; tarımsal zararlı olarak da önem taşımaz.