Poecilimon martinae tlos Heller, 2004

Poecilimon martinae tlos, Tettigoniidae (çalı çekirgeleri) familyasının Phaneropterinae altfamilyasına ait Poecilimon martinae türünün bir alttürüdür. Alttür 2004 yılında Heller tarafından tanımlanmıştır ve adını Likya bölgesindeki antik Tlos kentinden alır. Alttürler arasındaki farklar genellikle erkeklerin karın ucu yapılarında ve ötüş özelliklerinde ortaya çıkar.

Poecilimon cinsinin üyeleri orta büyüklükte, tıknaz yapılı çalı çekirgeleridir. Ön kanatları çok kısalmış, pronotumun altında kalan küçük pulcuklara dönüşmüştür; bu nedenle uçamazlar. Vücut rengi çoğunlukla yeşil olup sırt boyunca açık ya da kahverengimsi bantlar ve küçük koyu benekler bulunabilir. Antenleri vücuttan çok daha uzundur. Dişilerin karın ucunda geniş, yukarı doğru kıvrık, kenarları genellikle dişli bir yumurta koyma borusu bulunur. Türler arasındaki ayrım çoğunlukla erkeklerin karın ucundaki cerci adı verilen uzantıların biçimine, pronotumun şekline ve ötüş yapısına dayanır.

Bu çekirgeler bitkiseldir; otsu bitkilerin ve çalıların yapraklarıyla, çiçekleriyle beslenirler. Genellikle çalılıklar, kayalık yamaçlar, orman açıklıkları ve dağ çayırları gibi bitki örtüsü zengin yerlerde yaşarlar. Erkekler ön kanatlarındaki küçük ses organını sürterek kısa, kesik ve çoğu zaman insan kulağının zor duyduğu yüksek frekanslı sesler çıkarır; dişiler de kısa seslerle karşılık verir ve çiftler birbirini böyle bulur. Çiftleşmede erkek dişiye besince zengin büyük bir spermatofor verir. Yumurtalar toprağa ya da bitki dokusuna bırakılır ve kış yumurta evresinde geçirilir; nimfler ilkbaharda çıkar, erginler genellikle yaz başında görülür.

Poecilimon, Balkanlar, Anadolu, Kafkasya ve Orta Doğu’da yayılış gösteren, yüzü aşkın türü bulunan büyük bir cinstir. Uçamadıkları için türlerin çoğunun yayılış alanı dardır ve dağ sıraları arasında yalıtılmış kalan pek çok yerel tür ile alttür ortaya çıkmıştır. Anadolu bu cinsin en zengin olduğu bölgelerden biridir ve türlerin önemli bir kısmı yalnızca Türkiye’den bilinir. Dar yayılışlı türler aşırı otlatma, yangın ve yaşam alanı kaybına karşı hassastır.