Poecilimon longicercus Ünal, 2010

Poecilimon longicercus, çalı çekirgeleri familyası Tettigoniidae'nin Phaneropterinae altfamilyasına bağlı Poecilimon cinsine ait bir türdür ve Ünal tarafından 2010 yılında tanımlanmıştır. Tür adı "uzun serküslü" anlamına gelir ve erkeklerin arka uçtaki uzun serküslerine işaret eder. Uzun antenleri ve kısa, uçmaya yaramayan kanatlarıyla cinsin tipik özelliklerini taşır. Phaneropterinae altfamilyası, yaprak benzeri görünümleri ve dişilerin de ses çıkararak erkeklere yanıt vermesiyle tanınan geniş bir çalı çekirgesi grubudur.

Bu cinse ait türler küçük ile orta boy arasında, kısa kanatlı ve uçamayan çalı çekirgeleridir. Yeşil zemin rengi bitki örtüsü içinde iyi bir kamuflaj sağlar. Türler birbirine çok benzediğinden tanımlama genellikle erkeklerin serküs yapısı, pronotumun biçimi, kanat kalıntılarının şekli ve ötüş özellikleri incelenerek yapılır.

Poecilimon türleri otçuldur; çiçekler, yapraklar ve tomurcuklarla beslenir. Ergin bireyler çoğunlukla ilkbahar sonu ve yaz başında görülür. Erkekler kanat kalıntılarını birbirine sürterek kısa ve tiz sesler çıkarır; dişiler de bu seslere yanıt verebilir, bu durum Phaneropterinae altfamilyasına özgü bir iletişim biçimidir. Çiftleşme sırasında erkek, dişiye besin değeri yüksek bir sperm paketi (spermatofor) aktarır.

Cins, Güneydoğu Avrupa'dan Orta Asya'ya kadar uzanan geniş bir alanda yayılış gösterir; ancak tür sayısının en yüksek olduğu bölgeler Balkanlar ve Anadolu'dur. Uçamamaları ve dağlık arazinin yarattığı yalıtım, bu bölgelerde çok sayıda yerel tür ve alttürün ortaya çıkmasına yol açmıştır. Bu nedenle cins, Türkiye'nin endemik böcek çeşitliliği açısından özel bir öneme sahiptir. Bilimsel açıdan cins, tür oluşumu, akustik iletişim ve eşeysel seçilim çalışmalarında sıkça kullanılan bir model grup haline gelmiştir. Yerel türlerin korunması, doğal çayır ve çalılık alanların korunmasına bağlıdır. İnsanlara herhangi bir zararı bulunmaz.