Poa trivialis

Poa trivialis, buğdaygiller (Poaceae) familyasının Poa cinsine ait, kaba salkım otu olarak bilinen çok yıllık bir ottur.

Toprak üstü sürünücü gövdeleri (stolonları) ile yayılır ve gevşek bir örtü oluşturur. Gövdeleri genellikle 30 ile 90 cm boylanır; yaprakları açık yeşil, parlak ve yumuşaktır. Çayır salkım otundan (Poa pratensis) ayıran en önemli özellikleri uzun ve sivri dilciği ile gövde ve yaprak kınlarındaki pürüzlü yüzeydir. Çiçek durumu açık, piramit biçimli bir salkımdır; yaz başında çiçeklenir. Nemli çayırlarda, sulak alan kenarlarında, gölgeli orman kenarlarında, tarlalarda ve yol kenarlarında yetişir.

Poa cinsinin üyeleri genellikle yumuşak, dar ve ucu tekne burnu gibi kıvrık yapraklarıyla tanınır. Yaprak ayasının ortasında iki ince çizgi halinde uzanan açık renkli şeritler ve kılıf ağzındaki zarsı dilcik, tür ayrımında kullanılan önemli özelliklerdir. Başakçıklar yassı, birkaç çiçekli ve kılçıksızdır; lemmaların tabanında çoğu türde pamuksu, kıvırcık tüyler bulunur. Çiçek durumu dallanmış, gevşek ya da sık bir salkımdır.

Dünyada beş yüzü aşkın türü bulunan bu cins, çim ve çayır bitkileri arasında en büyük gruplardan biridir. Türleri kutuplardan tropikal dağların zirvelerine kadar serin iklimlerde yayılır ve otlaklar, ormanlar, kayalık yamaçlar ile alpin kuşakta önemli bir bitki örtüsü oluşturur. Pek çok tür değerli bir yem bitkisidir; bazıları ise çim alanlarında yetiştirilir. Rüzgârla tozlaşan bu bitkilerin tohumları küçük ve hafiftir; birçok türde eşeysiz tohum oluşumu (apomiksis) da görülür, bu da tür sınırlarını karmaşıklaştırır.

Avrupa, Asya'nın ılıman bölgeleri ve Kuzey Afrika'ya özgü olan tür, yem ve çim bitkisi olarak dünyanın birçok bölgesine taşınmıştır. Türkiye'de nemli alanlarda yaygın bir türdür.

Buğdaygiller (Poaceae), on binden fazla türüyle çiçekli bitkilerin en büyük ve ekonomik açıdan en önemli familyalarından biridir. Bu familyanın üyeleri boğumlu, genellikle içi boş gövdeleri, iki sıra halinde dizilmiş kınlı yaprakları ve kavuz pullarıyla örtülü küçük çiçekleriyle tanınır. Rüzgârla tozlaşan bu bitkiler dünyanın otlak ekosistemlerinin temelini oluşturur, toprağı tutar ve sayısız otçul hayvana, böceğe ve tohumla beslenen kuşa besin sağlar.