Phaeaphodius dauricus (Harold, 1863)

Phaeaphodius dauricus, bokböcekleri ailesinin (Scarabaeidae) Aphodiinae alt ailesine ait küçük bir dışkı böceği türüdür. 1863 yılında Harold tarafından tanımlanmıştır; tür adı Sibirya'daki Dauriya bölgesine gönderme yapar. Bazı sınıflandırmalarda Aphodiinae ayrı bir aile (Aphodiidae) olarak da ele alınır.

Phaeaphodius, eskiden Aphodius cinsinin bir alt cinsi olarak sınıflandırılan, Palearktik bölgede yayılış gösteren küçük dışkı böceklerini kapsar. Bu cinsin üyeleri genellikle koyu kahverengi ile siyah arasında renkli, uzunca ve hafif yassı gövdelidir.

Aphodiinae üyeleri genellikle küçük boylu, silindirik ya da hafif yassı gövdeli, parlak veya mat kabuklu böceklerdir. Başları önden kalkan biçiminde genişlemiştir ve bu yapı gübre ile toprağı karıştırmaya yarar. Antenleri, bokböceklerine özgü yelpaze biçiminde açılabilen küçük bir topuzla sona erer. Ön bacakları kazmaya uyarlanmış, dış kenarı dişlidir. Kanat örtüleri (elitralar) boyunca uzanan belirgin çizgiler ve bunların arasındaki aralıkların yapısı, cins ve türlerin ayrımında en çok kullanılan özelliklerdendir.

Tür, Doğu Avrupa'dan Orta Asya ve Sibirya'ya uzanan geniş bir alanda, özellikle bozkır ve açık meralarda yaşar.

Bu grubun böcekleri büyük kısmıyla dışkıyla beslenir. Erginler ve larvalar çoğunlukla otçul memelilerin, özellikle sığır, koyun, keçi ve at gibi otlayan hayvanların dışkısında ya da hemen altındaki toprakta gelişir. Bazı türler çürümekte olan bitki artıklarıyla, kök çevresindeki organik maddeyle veya karınca yuvalarındaki atıklarla da ilişkilidir. Yumurtalar genellikle doğrudan gübrenin içine bırakılır; larvalar C biçimli, beyazımsı ve yumuşak gövdelidir ve gelişimlerini toprakta pupa evresiyle tamamlar.

Dışkı böcekleri, gübrenin parçalanmasını hızlandırarak besin maddelerinin toprağa geri dönmesine, toprağın havalanmasına ve meralarda parazit ile sinek larvalarının azalmasına katkı sağlar. Bu nedenle mera ekosistemlerinin önemli bileşenleri arasında sayılırlar. Hayvancılıkta kullanılan bazı antiparaziter ilaçların dışkıya geçmesi ve geleneksel otlatmanın azalması, birçok bölgede bu böceklerin popülasyonlarını olumsuz etkileyen etkenler olarak bilinmektedir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.