Pedicia ericarum (Alexander, 1966)

Pedicia ericarum, Pediciidae familyasına ait bir sinek kuşu sineği türüdür. Tür, 1966 yılında sinek kuşu sinekleri üzerine çok sayıda çalışması bulunan Alexander tarafından tanımlanmıştır. Uzun ve ince bacakları, narin vücudu ve dar kanatlarıyla tipik bir sinek kuşu sineği görünümündedir. Türün güvenilir biçimde tanınması genellikle uzman incelemesi gerektirir.

Pedicia, Pediciidae familyasının tip cinsidir. Bu cinsin bazı üyeleri, Avrupa'nın en büyük sinek kuşu sinekleri arasında yer alır ve kanatlarında belirgin koyu desenler taşıyabilir. Cinsin türleri çoğunlukla Holarktik bölgede, yani Avrupa, Asya ve Kuzey Amerika'nın ılıman ve serin kesimlerinde yayılış gösterir; bir kısmı dağlık bölgelerle sınırlıdır.

Pediciidae familyası, eskiden Limoniidae ve Tipulidae içinde değerlendirilen, bugün ise ayrı bir aile olarak kabul edilen sinek kuşu sineklerini kapsar. Bu ailenin en belirgin ayırt edici özelliği, bileşik gözlerin yüzeyindeki ince tüylerdir; bu nedenle İngilizcede tüylü gözlü sinek kuşu sinekleri olarak anılırlar. Dünyada birkaç yüz türü bilinir. Erginler uzun bacaklı, ince vücutlu, kan emmeyen ve insanlar için zararsız sineklerdir.

Pediciidae larvaları ailenin en ilginç yanıdır: çoğu tür etçildir ve dere yataklarında, kaynak sularında, ıslak çamurda veya su kenarındaki doymuş toprakta yaşayarak başka böcek larvalarını, kurtçukları ve küçük omurgasızları avlar. Bu nedenle tatlı su ekosistemlerinde yırtıcı olarak önemli bir rol oynarlar. Larvanın arka ucunda solunuma yarayan çıkıntılar bulunur. Erginler genellikle akarsu kenarlarındaki gölgelik bitki örtüsünde, ağaçlık vadilerde ve nemli ormanlarda görülür; kısa ömürlüdür ve çoğu zaman beslenmezler. Larvalar ve erginler balıklar, kuşlar ve örümcekler için besin kaynağıdır.

Bu cinsin türleri çoğunlukla Avrupa ve Asya'nın ılıman bölgelerinde yayılış gösterir. Türkiye'deki sinek kuşu sineği faunası son yıllarda yapılan sistematik çalışmalarla giderek daha iyi bilinmektedir. Türün koruma durumu değerlendirilmemiştir; ancak larvaları temiz akarsulara ve doğal su kenarı habitatlarına bağımlı olduğundan, bu tür yerlerin kirlenmesi ve kurutulması cinsin üyeleri için başlıca tehditlerdir.