Pachyiulus flavipes (C.L.Koch, 1847)

Pachyiulus flavipes, kırkayaklar (Diplopoda) sınıfının Julida takımında, Julidae ailesine bağlı Pachyiulus cinsinden bir türdür.

Pachyiulus cinsi Akdeniz havzası ile Balkanlar ve Anadolu'da yayılış gösteren, ailenin görece iri yapılı üyelerini içerir. Bu cinsin türleri genellikle koyu renkli, parlak ve kalın gövdeli kırkayaklardır; bazılarında bacaklar gövdeden daha açık renklidir.

Julidae üyeleri uzun, silindir biçimli ve sert kabuklu gövdeleriyle tanınır. Gövde çok sayıda halkadan oluşur ve ilk birkaç halka dışında her halkada iki çift bacak bulunur. Başın iki yanında küçük basit gözlerden oluşan göz kümeleri yer alır. Rahatsız edildiklerinde gövdelerini düz bir sarmal biçiminde kıvırarak başlarını ve bacaklarını korurlar. Yan taraflarındaki savunma bezlerinden kinon içeren, keskin kokulu ve deriyi boyayabilen bir sıvı salgılarlar; bu salgı insanlar için tehlikeli değildir ancak gözle temasından kaçınılmalıdır.

Bu kırkayaklar nemli ortamları sever ve genellikle yaprak döküntüsü, taş ve kütük altları, toprak ile yosun arasında yaşar. Gündüzleri saklanıp geceleri ya da yağmurlu havalarda daha etkin olurlar. Başlıca besinleri çürümekte olan bitki artıkları, ölü yapraklar, mantar hifleri ve organik maddedir. Ölü bitki materyalini parçalayarak toprak oluşumuna ve besin döngüsüne önemli katkı sağlarlar.

Erkeklerde yedinci halkadaki bacaklar gonopod adı verilen çiftleşme organlarına dönüşmüştür. Gonopodların ayrıntılı yapısı türleri birbirinden ayırmada kullanılan en önemli özelliktir; bu nedenle aile üyelerinin çoğu dış görünüşüne bakılarak değil, ancak mikroskop altında erkek bireylerin incelenmesiyle kesin olarak tanımlanabilir. Dişiler yumurtalarını toprağa bırakır; yavrular az sayıda halka ve bacakla doğar, her deri değiştirmede yeni halkalar ekleyerek büyür. Gelişim birkaç yıl sürebilir.

Kırkayaklar (Diplopoda) insanlar için zararsız hayvanlardır ve ısırmaz ya da sokmaz. Doğal ekosistemlerde ayrıştırıcı olarak önemli bir rol üstlenirler ve kuşlar, sürüngenler, küçük memeliler ile çeşitli eklembacaklılar için besin kaynağı oluştururlar. Yaşam alanlarındaki nem ve ölü organik madde varlığına bağımlı oldukları için orman ve toprak sağlığının göstergeleri arasında sayılırlar.