Otophorus haemorrhoidalis (Linnaeus, 1758)

Otophorus haemorrhoidalis, bokböcekleri ailesinin (Scarabaeidae) Aphodiinae alt ailesine ait küçük bir dışkı böceği türüdür. 1758 yılında Linnaeus tarafından tanımlanmıştır. Ergin böcekler yaklaşık 3–5 mm boyundadır; gövde parlak siyahtır ve kanat örtülerinin arka ucu kırmızımsı renklidir; tür adı da bu kırmızı uca gönderme yapar. Bazı sınıflandırmalarda Aphodiinae ayrı bir aile (Aphodiidae) olarak da ele alınır.

Otophorus, eskiden geniş anlamlı Aphodius cinsi içinde bir alt cins olarak ele alınan ve tek ya da çok az türle temsil edilen küçük bir cinstir. Üyeleri parlak, kubbemsi gövdeli ve kanat örtülerinin uç kısmı kırmızımsı renkli olmasıyla tanınır.

Aphodiinae üyeleri genellikle küçük boylu, silindirik ya da hafif yassı gövdeli, parlak veya mat kabuklu böceklerdir. Başları önden kalkan biçiminde genişlemiştir ve bu yapı gübre ile toprağı karıştırmaya yarar. Antenleri, bokböceklerine özgü yelpaze biçiminde açılabilen küçük bir topuzla sona erer. Ön bacakları kazmaya uyarlanmış, dış kenarı dişlidir. Kanat örtüleri (elitralar) boyunca uzanan belirgin çizgiler ve bunların arasındaki aralıkların yapısı, cins ve türlerin ayrımında en çok kullanılan özelliklerdendir.

Tür Avrupa'dan Asya'ya uzanan geniş bir alanda yayılış gösterir ve yaz aylarında, özellikle sığır dışkısında sık rastlanan türlerdendir.

Bu grubun böcekleri büyük kısmıyla dışkıyla beslenir. Erginler ve larvalar çoğunlukla otçul memelilerin, özellikle sığır, koyun, keçi ve at gibi otlayan hayvanların dışkısında ya da hemen altındaki toprakta gelişir. Bazı türler çürümekte olan bitki artıklarıyla, kök çevresindeki organik maddeyle veya karınca yuvalarındaki atıklarla da ilişkilidir. Yumurtalar genellikle doğrudan gübrenin içine bırakılır; larvalar C biçimli, beyazımsı ve yumuşak gövdelidir ve gelişimlerini toprakta pupa evresiyle tamamlar.

Dışkı böcekleri, gübrenin parçalanmasını hızlandırarak besin maddelerinin toprağa geri dönmesine, toprağın havalanmasına ve meralarda parazit ile sinek larvalarının azalmasına katkı sağlar. Bu nedenle mera ekosistemlerinin önemli bileşenleri arasında sayılırlar. Hayvancılıkta kullanılan bazı antiparaziter ilaçların dışkıya geçmesi ve geleneksel otlatmanın azalması, birçok bölgede bu böceklerin popülasyonlarını olumsuz etkileyen etkenler olarak bilinmektedir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.