Otiorhynchus latinasus (Reitter, 1898)

Otiorhynchus latinasus, hortumlu böcekler ailesinin (Curculionidae) kısa hortumlu üyelerini barındıran Entiminae alt ailesindeki Otiorhynchus cinsinin bir türüdür. İlk kez 1898 yılında Reitter tarafından tanımlanan bu böcek, kın kanatlılar (Coleoptera) takımına aittir. Cins, Avrupa ve Batı Asya'da yüzlerce, toplamda ise binin üzerinde türle temsil edilir ve hortumlu böceklerin en zengin cinslerinden biri sayılır.

Cinsin üyeleri gibi bu tür de kısa ve kalın bir hortuma, dirsek biçiminde kırılan antenlere ve sert, oval ya da armut biçimli bir gövdeye sahiptir. Otiorhynchus türlerinde arka kanatlar körelmiştir ve kanat örtüleri (elitralar) çoğunlukla birbirine kaynaşmıştır; bu nedenle bu böcekler uçamaz. Boyları türe göre birkaç milimetreden yaklaşık bir buçuk santimetreye kadar değişir. Renkleri genellikle siyah, koyu kahverengi ya da kızılımsıdır; bazı türlerin yüzeyi ince pullar, kıllar veya noktalı oyuklarla kaplıdır. Türlerin ayrımı çoğu zaman hortum yapısı, bacaklardaki diş benzeri çıkıntılar ve erkek üreme organlarının incelenmesiyle yapılır.

Otiorhynchus türleri çoğunlukla gece etkindir. Erginler gündüzleri taş altlarında, yaprak döküntüsünde, toprak çatlaklarında veya bitkilerin dip kısımlarında saklanır; geceleri bitkilere tırmanarak yapraklarla beslenir ve yaprak kenarlarında tipik yarım ay biçimli çentikler bırakır. Dişiler yumurtalarını toprağa bırakır. Bacaksız, beyazımsı ve C biçiminde kıvrık larvalar toprakta yaşayarak bitki kökleriyle beslenir ve toprakta pupa olur. Cinsin pek çok türünde erkekler son derece nadirdir ya da hiç bilinmez; bu türler döllenmeden üreme (partenogenez) yoluyla çoğalır.

Cins Avrupa, Kuzey Afrika, Kafkasya, Orta Doğu ve Orta Asya'ya yayılmıştır; Balkanlar, Anadolu ve Kafkasya ise tür çeşitliliğinin yüksek olduğu bölgeler arasındadır. Uçamadıkları için yayılma yetenekleri sınırlıdır ve bu durum, dağlık alanlarda çok sayıda yerel ve endemik türün ortaya çıkmasına yol açmıştır. Cinsin bazı üyeleri, örneğin Otiorhynchus sulcatus, fidanlık, sera ve meyve bahçelerinde önemli zararlılar olarak bilinir; ancak türlerin çoğu doğal ortamlarda yaşar ve ekonomik önem taşımaz. Bu türün koruma durumu uluslararası ölçekte değerlendirilmemiştir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmaz.