Osmia bicornis (Linnaeus, 1758)

Osmia bicornis, zar kanatlılar (Hymenoptera) takımının Megachilidae ailesine ait, harç arıları olarak bilinen Osmia cinsinden yalnız yaşayan bir arı türüdür. Kırmızı harç arısı olarak bilinen bu tür, Avrupa'nın en yaygın ve en iyi tanınan Osmia türlerinden biridir. Gövdesi turuncu-kızıl kıllarla kaplıdır; dişilerin yüzünde iki küçük boynuz bulunur ve tür adı "iki boynuzlu" anlamına gelir. Erkekler daha küçüktür ve yüzlerinde açık renkli bir kıl tutamı taşır. İlkbaharda erken uçar, çok sayıda bitkiden polen toplar ve oyuk saplara, duvar çatlaklarına ve böcek otellerine yuva yapar. Meyve bahçelerinde tozlayıcı olarak kullanılır. Avrupa, Kuzey Afrika ve Batı Asya'da yayılış gösterir.

Osmia cinsi, harç arıları olarak bilinen ve çoğu metalik mavi, yeşil ya da siyah renkte, tıknaz yapılı küçük ve orta boy arıları içerir. Dişiler, Megachilidae ailesinin diğer üyeleri gibi polenleri karın altındaki kıl fırçasında taşır. Cinsin adı ve yaygın adı, birçok türün yuva hücrelerini çamur, çiğnenmiş yaprak hamuru ya da küçük taş taneleriyle bölmesinden gelir. Dünyada yüzlerce türü bulunan cins, en fazla çeşitliliğe Akdeniz havzası, Orta Asya ve Kuzey Amerika'nın kurak bölgelerinde ulaşır.

Bu cinsin üyeleri yalnız yaşayan arılardır. Her dişi yuvasını kendi yapar; hücrelere polen ve nektardan oluşan bir besin topağı koyar, üzerine bir yumurta bırakır ve hücreyi kapatır. Larva bu besinle gelişir, yaz sonunda koza örerek pupa olur ve ergin çoğunlukla kozanın içinde kışı geçirir. Türlere göre yuvalar oyuk saplarda, ölü odundaki galerilerde, boş salyangoz kabuklarında, bitki gallerinde, kaya çatlaklarında ya da toprakta kazılmış tünellerde bulunur. Erginler genellikle ilkbahar ve yaz başında kısa bir süre uçar.

Osmia türleri, düşük sıcaklıklarda bile uçabilmeleri ve çiçek ziyaretlerinde çok miktarda polen taşımaları nedeniyle verimli tozlayıcılardır. Yabani bitkilerin yanında meyve ağaçlarının tozlaşmasına da katkıda bulunurlar. İnsanlar için tehlikeli değildirler; dişilerin iğnesi vardır, fakat saldırgan değildirler ve sokmaları nadirdir. Yuva alanlarının, ölü odunun ve çiçekli yabani alanların korunması bu arıların sürekliliği için önemlidir.