Ommatidiotus dissimilis (Falltn, 1806)

Ommatidiotus dissimilis, Caliscelidae ailesine ait küçük bir bitki piresi türüdür ve Fallén tarafından 1806'da tanımlanmıştır. Ommatidiotus cinsinin üyeleri ince uzun gövdeli, başları öne doğru uzamış, sarımsı ve kahverengi tonlarda böceklerdir. Bu tür Avrupa'nın orta ve kuzey kesimlerinden Sibirya'ya uzanan bir alanda bilinir.

Türün tipik yaşam alanı turbalıklar, bataklıklar ve nemli çayırlardır; burada pamuk otu (Eriophorum) gibi saz türleri üzerinde yaşar. Bu tür habitatların kurutulması ve tahrip edilmesi, türü bazı ülkelerde nadir ya da korunmaya muhtaç duruma getirmiştir.

Fulgoromorpha alttakımına bağlı bitki pireleri, Hemiptera (yarım kanatlılar) takımının emici ağızlı böcekleridir. Hortum biçimli ağız parçalarıyla bitki öz suyunu emerler. Antenleri kısadır ve tabanlarında belirgin bir duyu organı taşıyan şişkin bir ikinci segment bulunur; bu özellik onları yaprak pirelerinden ayırmaya yarar. Gelişimleri yarım başkalaşımlıdır ve nimfler, genellikle birkaç gömlek değişimiyle ergin hâle gelir.

Caliscelidae, bitki pirelerinin küçük gövdeli ve çoğunlukla kısa kanatlı (brakipter) üyelerini içeren bir ailedir. Bu ailenin üyelerinde baş genellikle öne doğru uzamış, gövde tıknaz ve bazen böcek ya da tohum görünümündedir; kanatlar çoğu bireyde karnın ancak bir kısmını örter, uzun kanatlı bireyler ise daha seyrektir. Bazı cinslerde ön bacakların kaval kemikleri yassılaşmış ve genişlemiştir. Dünyada birkaç yüz türü bilinir; en zengin oldukları bölgeler arasında Akdeniz havzası ve Orta Asya'nın kurak ve yarı kurak alanları bulunur.

Aile üyeleri ağırlıklı olarak çayırlık, bozkır, kumul ve sulak alan kenarları gibi açık habitatlarda, buğdaygiller (Poaceae) ve sazlar (Cyperaceae) gibi otsu bitkilerin üzerinde ya da tabanında yaşar. Uçamayan bireyleri yer değiştirmek için sıçramaya dayanır; bu nedenle populasyonları yerel ve dağınık olabilir. Konukçu bitkilerin özsuyunu emerek beslenir, kışı çoğunlukla yumurta ya da nimf evresinde geçirirler. Gizli yaşamları ve küçük boyları nedeniyle genellikle süpürme ağı ya da emici aletlerle yapılan sistematik örneklemelerde bulunurlar.