Neoascia podagrica (Fabricius, 1775)

Neoascia podagrica, sinekler takımının (Diptera) sirfit sinekleri ailesine (Syrphidae) bağlı küçük bir türdür ve Fabricius tarafından 1775 yılında tanımlanmıştır. Cinsin en yaygın ve en sık görülen türlerinden biridir; Avrupa'nın büyük bölümünden Asya'ya kadar geniş bir alanda yayılış gösterir ve yalnızca sulak alanlarda değil bahçe ve parklarda da görülebilir.

Neoascia cinsinin üyeleri küçük (genellikle 4–7 mm), ince yapılı, büyük ölçüde siyah renkli sirfit sinekleridir. Karınlarının ön kısmı belirgin biçimde daralmıştır ve bazı türlerde karın üzerinde sarımsı lekeler ya da bantlar bulunur. Erginler genellikle sulak çayırlarda, bataklık kenarlarında ve dere boylarında alçak bitki örtüsü arasında uçar, düğünçiçekleri ve maydanozgillerin çiçeklerini ziyaret eder. Larvaları ıslak, çürüyen bitki artıkları ve organik maddece zengin çamur içinde gelişir.

Syrphidae ailesi dünya genelinde altı binden fazla türle sineklerin en büyük ve en tanınmış gruplarından biridir. Erginler çiçeklerde nektar ve polenle beslenir; bu nedenle arılardan sonra en önemli tozlayıcılar arasında sayılırlar. Pek çok tür arı ve eşek arılarını taklit eden renklenmesiyle kendini avcılardan korur. Arılardan tek çift kanatları, kısa antenleri, iğnelerinin olmaması ve kanatlarındaki kanat kenarına paralel uzanan sahte damar (vena spuria) ile ayrılırlar. Havada yerinde asılı durabilmeleri de bu sinekleri kolayca fark edilir kılar.

Erginler genellikle güneşli günlerde çiçek ziyaret ederken gözlenir ve bitkilerin tozlaşmasına katkıda bulunur. Larva yaşam biçimleri aile içinde çok çeşitlidir: bazıları yaprak bitleriyle beslenen avcılardır, bazıları çürüyen organik madde içinde ya da suda yaşar, bazıları ise bitki dokusunda gelişir. Bu çeşitlilik sayesinde sirfit sinekleri ekosistemlerde hem tozlayıcı hem de ayrıştırıcı ya da biyolojik mücadele ajanı olarak önemli roller üstlenir ve yaşam alanlarının sağlığına ilişkin iyi birer gösterge kabul edilir.