Neagolius ovitensis (Pittino & Ballerio, 1994)

Neagolius ovitensis, bokböcekleri ailesinin (Scarabaeidae) Aphodiinae alt ailesine ait küçük bir dışkı böceği türüdür. 1994 yılında Pittino ve Ballerio tarafından tanımlanmıştır; tür adı Kuzeydoğu Anadolu'daki Ovit Dağı'na gönderme yapar. Bazı sınıflandırmalarda Aphodiinae ayrı bir aile (Aphodiidae) olarak da ele alınır.

Neagolius cinsi, çoğunlukla dağlık bölgelerde ve yüksek rakımlı otlaklarda yaşayan, eskiden Aphodius içinde değerlendirilen dışkı böceklerini kapsar. Bu cinsin üyeleri genellikle koyu renkli, siyahımsı ya da koyu kahverengi, kısa ve tıknaz gövdelidir; birçok türün yayılışı belirli dağ sıralarıyla sınırlıdır ve alt tür düzeyinde coğrafi farklılaşma yaygındır.

Aphodiinae üyeleri genellikle küçük boylu, silindirik ya da hafif yassı gövdeli, parlak veya mat kabuklu böceklerdir. Başları önden kalkan biçiminde genişlemiştir ve bu yapı gübre ile toprağı karıştırmaya yarar. Antenleri, bokböceklerine özgü yelpaze biçiminde açılabilen küçük bir topuzla sona erer. Ön bacakları kazmaya uyarlanmış, dış kenarı dişlidir. Kanat örtüleri (elitralar) boyunca uzanan belirgin çizgiler ve bunların arasındaki aralıkların yapısı, cins ve türlerin ayrımında en çok kullanılan özelliklerdendir.

Tür, cinsin diğer üyeleri gibi yüksek rakımlı otlaklarda yaşar ve yayılışı Kuzeydoğu Anadolu dağlarıyla ilişkilidir.

Bu grubun böcekleri büyük kısmıyla dışkıyla beslenir. Erginler ve larvalar çoğunlukla otçul memelilerin, özellikle sığır, koyun, keçi ve at gibi otlayan hayvanların dışkısında ya da hemen altındaki toprakta gelişir. Bazı türler çürümekte olan bitki artıklarıyla, kök çevresindeki organik maddeyle veya karınca yuvalarındaki atıklarla da ilişkilidir. Yumurtalar genellikle doğrudan gübrenin içine bırakılır; larvalar C biçimli, beyazımsı ve yumuşak gövdelidir ve gelişimlerini toprakta pupa evresiyle tamamlar.

Dışkı böcekleri, gübrenin parçalanmasını hızlandırarak besin maddelerinin toprağa geri dönmesine, toprağın havalanmasına ve meralarda parazit ile sinek larvalarının azalmasına katkı sağlar. Bu nedenle mera ekosistemlerinin önemli bileşenleri arasında sayılırlar. Hayvancılıkta kullanılan bazı antiparaziter ilaçların dışkıya geçmesi ve geleneksel otlatmanın azalması, birçok bölgede bu böceklerin popülasyonlarını olumsuz etkileyen etkenler olarak bilinmektedir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.