Microdeutopus anomalus (Rathke, 1843)

Microdeutopus anomalus, amfipodlar (Amphipoda) takımının Aoridae familyası içinde, Microdeutopus cinsinde yer alan küçük bir deniz kabuklusudur. Türü ilk kez (Rathke, 1843) tanımlamıştır. Kuzeydoğu Atlantik, Akdeniz ve Karadeniz’de kaydedilen, sığ kıyı sularında yaygın bir türdür.

Bu familyanın üyeleri genellikle birkaç milimetre boyunda, yanlardan basık gövdeli, ince yapılı küçük kabuklulardır. Microdeutopus cinsinde erkeklerin birinci gnatopodu (tutucu bacağı) dişilere göre çok daha iri ve karmaşık yapılıdır; türlerin ayrımında bu bacağın biçimi, üzerindeki dişçikler ve kıllar başlıca ölçüttür. Gövde rengi çoğunlukla açık kahverengi, krem ya da benekli tonlardadır. Bu türün kesin teşhisi, diğer küçük amfipodlarda olduğu gibi, ancak mikroskop altında bacak ve ağız parçalarının ayrıntılı incelenmesiyle yapılabilir.

Microdeutopus türleri bacaklarındaki bezlerden salgıladıkları ipliksi maddeyle kum taneleri, dip birikintisi ve alg parçalarını birbirine yapıştırarak küçük borular inşa eder. Bu borular deniz çayırları, yosunlar, midye kümeleri ve sert zeminler üzerinde bulunur. Hayvanlar borunun ağzından suya uzanarak askıdaki parçacıkları süzer ya da çevredeki organik maddeleri toplar. Amfipodlar (Amphipoda) dünya denizlerinde, tatlı sularda ve nemli karasal ortamlarda yaşayan, on binlerce türü bilinen büyük bir kabuklu takımıdır. Gövdeleri baş, yedi halkalı göğüs ve karın bölgelerinden oluşur; gözler çoğunlukla saplı değildir ve sırt kabuğu (karapaks) bulunmaz. Dişiler yumurtalarını göğüs bacaklarının dibindeki plakaların oluşturduğu kuluçka kesesinde taşır; yavrular larva evresi geçirmeden, erginlere benzeyen küçük bireyler olarak çıkar.

Bu küçük kabuklular deniz ekosistemlerinde besin zincirinin önemli bir halkasıdır. Organik maddeleri parçalayarak madde döngüsüne katkıda bulunur, aynı zamanda balıklar, karidesler, yengeçler ve deniz kuşları için önemli bir besin kaynağı oluştururlar. Kirliliğe ve çevre değişimlerine karşı duyarlılıkları nedeniyle amfipodlar, dip faunası çalışmalarında çevre kalitesinin göstergesi olarak sıkça kullanılır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.