Melita valesi Karaman, 1955

Melita valesi, amfipodlar (Amphipoda) takımının Melitidae familyası içinde, Melita cinsinde yer alan küçük bir deniz kabuklusudur. Türü ilk kez Karaman, 1955 tanımlamıştır. Akdeniz havzasından tanımlanmış, sınırlı sayıda kaydı bulunan bir türdür.

Bu familyanın üyeleri genellikle birkaç milimetre ile bir-iki santimetre arasında boy yapan, yanlardan basık gövdeli küçük kabuklulardır. Cinsin ve familyanın tanınmasında ikinci gnatopod (tutucu bacak) çok önemlidir: özellikle erkeklerde bu bacak belirgin biçimde büyümüş, güçlü bir kıskaç benzeri yapı oluşturur. Karın bölgesinin son halkalarında küçük dişçikler ya da dikenler bulunması ve uzun ikincil anten kamçısı da grubun ayırt edici özellikleri arasında sayılır. Bu türün kesin teşhisi, diğer küçük amfipodlarda olduğu gibi, ancak mikroskop altında bacak ve ağız parçalarının ayrıntılı incelenmesiyle yapılabilir.

Melita türleri çoğunlukla kıyı sularında, taşların altında, midye ve yosun kümeleri arasında, kumlu ve çamurlu diplerde yaşar. Bazı türler acı sulara, haliçlere ve lagünlere de uyum sağlamıştır; tuzluluk değişimlerine dayanıklı olmalarıyla bilinirler. Genellikle çürüyen organik maddeler, küçük alg parçaları ve dip birikintileriyle beslenirler. Amfipodlar (Amphipoda) dünya denizlerinde, tatlı sularda ve nemli karasal ortamlarda yaşayan, on binlerce türü bilinen büyük bir kabuklu takımıdır. Gövdeleri baş, yedi halkalı göğüs ve karın bölgelerinden oluşur; gözler çoğunlukla saplı değildir ve sırt kabuğu (karapaks) bulunmaz. Dişiler yumurtalarını göğüs bacaklarının dibindeki plakaların oluşturduğu kuluçka kesesinde taşır; yavrular larva evresi geçirmeden, erginlere benzeyen küçük bireyler olarak çıkar.

Bu küçük kabuklular deniz ekosistemlerinde besin zincirinin önemli bir halkasıdır. Organik maddeleri parçalayarak madde döngüsüne katkıda bulunur, aynı zamanda balıklar, karidesler, yengeçler ve deniz kuşları için önemli bir besin kaynağı oluştururlar. Kirliliğe ve çevre değişimlerine karşı duyarlılıkları nedeniyle amfipodlar, dip faunası çalışmalarında çevre kalitesinin göstergesi olarak sıkça kullanılır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.