Melinopterus sphacelatus (Panzer, 1798)

Melinopterus sphacelatus, bokböcekleri ailesinin (Scarabaeidae) Aphodiinae alt ailesine ait küçük bir dışkı böceği türüdür. 1798 yılında Panzer tarafından tanımlanmıştır. Ergin böcekler yaklaşık 4–6 mm boyundadır; kanat örtüleri açık kahverengi zemin üzerinde koyu, düzensiz lekeler taşır. Bazı sınıflandırmalarda Aphodiinae ayrı bir aile (Aphodiidae) olarak da ele alınır.

Melinopterus cinsi, eskiden geniş anlamlı Aphodius cinsi içinde bir alt cins olarak ele alınan, Palearktik bölgede yayılış gösteren küçük dışkı böceklerini kapsar. Bu cinsin üyeleri genellikle soğuk mevsimlerde, sonbahar, kış ve ilkbaharda etkin olmalarıyla tanınır; kanat örtüleri çoğunlukla açık kahverengi zemin üzerinde koyu lekeli ya da benekli bir desen taşır.

Aphodiinae üyeleri genellikle küçük boylu, silindirik ya da hafif yassı gövdeli, parlak veya mat kabuklu böceklerdir. Başları önden kalkan biçiminde genişlemiştir ve bu yapı gübre ile toprağı karıştırmaya yarar. Antenleri, bokböceklerine özgü yelpaze biçiminde açılabilen küçük bir topuzla sona erer. Ön bacakları kazmaya uyarlanmış, dış kenarı dişlidir. Kanat örtüleri (elitralar) boyunca uzanan belirgin çizgiler ve bunların arasındaki aralıkların yapısı, cins ve türlerin ayrımında en çok kullanılan özelliklerdendir.

Tür Avrupa'da yaygındır ve Batı Asya'ya kadar uzanan geniş bir alanda yayılış gösterir. Erginler özellikle serin aylarda, sonbahardan ilkbahara kadar etkindir ve ılık kış günlerinde bile görülebilir.

Bu grubun böcekleri büyük kısmıyla dışkıyla beslenir. Erginler ve larvalar çoğunlukla otçul memelilerin, özellikle sığır, koyun, keçi ve at gibi otlayan hayvanların dışkısında ya da hemen altındaki toprakta gelişir. Bazı türler çürümekte olan bitki artıklarıyla, kök çevresindeki organik maddeyle veya karınca yuvalarındaki atıklarla da ilişkilidir. Yumurtalar genellikle doğrudan gübrenin içine bırakılır; larvalar C biçimli, beyazımsı ve yumuşak gövdelidir ve gelişimlerini toprakta pupa evresiyle tamamlar.

Dışkı böcekleri, gübrenin parçalanmasını hızlandırarak besin maddelerinin toprağa geri dönmesine, toprağın havalanmasına ve meralarda parazit ile sinek larvalarının azalmasına katkı sağlar. Bu nedenle mera ekosistemlerinin önemli bileşenleri arasında sayılırlar. Hayvancılıkta kullanılan bazı antiparaziter ilaçların dışkıya geçmesi ve geleneksel otlatmanın azalması, birçok bölgede bu böceklerin popülasyonlarını olumsuz etkileyen etkenler olarak bilinmektedir. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.