Melica persica subsp. canescens

Melica persica subsp. canescens, buğdaygiller (Poaceae) familyasının inciotu cinsi Melica içinde yer alan Melica persica türünün bir alttürüdür. Adındaki canescens sözcüğü grimsi, kırçıllaşmış görünümü anlatır ve bitkinin tüylü, kurşuni yeşil yapısına işaret eder. Melica persica, Batı ve Orta Asya'nın kurak dağlık bölgelerinde yayılış gösteren, birkaç alttüre ayrılmış değişken bir türdür.

Çok yıllık, sık öbekler oluşturan bir ottur. Gövdeleri dik ya da yükselicidir ve tabanları eski yaprak kınlarıyla örtülüdür. Yaprakları dar, sıklıkla kıvrık ve grimsi yeşildir. Çiçek durumu dar, sık ve başak görünümlü bir salkımdır. Melica cinsinin tanıma özelliği olarak başakçıkların ucunda kısır lemmalardan oluşan küçük bir topuz bulunur. Bu grubun lemmaları kenarlarında uzun, ipeksi tüyler taşır ve olgun çiçek durumu tüylü, gümüşi bir görünüm kazanır.

Kuru, taşlı ve kayalık dağ yamaçlarında, kireçtaşı kayalıklarında, bozkırlarda ve seyrek çalılıklarda yetişir. İlkbahar sonu ve yaz başında çiçeklenir. Tüylü lemmalar tohumların rüzgârla dağılmasına yardımcı olur. Derin kök sistemi sayesinde yaz kuraklığına dayanabilir ve sığ topraklarda tutunur.

Melica persica genel olarak Anadolu, Kafkasya, İran ve Orta Asya'yı kapsayan bölgede yayılış gösterir. Türkiye'de inciotu cinsinin birçok türü bozkır ve kayalık alanların karakteristik bitkileri arasındadır. Bu otlar, kurak dağ ekosistemlerinde toprağın tutulmasına katkıda bulunur ve otlayan hayvanlar için ek bir yem kaynağı oluşturur.

İnciotu cinsi Melica dünyada yaklaşık yüz kadar türü kapsar. Türkiye, bu cinsin Batı Asya'daki önemli çeşitlilik alanlarından biridir.

Buğdaygiller familyası, dünyada on binden fazla türüyle çiçekli bitkilerin en büyük familyalarından biridir. Buğday, arpa, çavdar, yulaf, pirinç ve mısır gibi temel besin bitkileri bu familyada yer alır. Familyanın yabani üyeleri çayır, bozkır ve mera ekosistemlerinin temelini oluşturur, toprağı erozyona karşı korur ve pek çok böcek, kuş ve memeli hayvan için besin ve barınak sağlar.