Loxoconcha littoralis G.W. Müller 1894

Loxoconcha littoralis, Podocopida takımının Loxoconchidae familyasına ait küçük bir deniz ostrakodudur. Tür, Alman zoolog G. W. Müller tarafından 1894 yılında Napoli Körfezi ostrakodlarını konu alan çalışmasında tanımlanmıştır. Tür günümüzde bazı sınıflandırmalarda Sagmatocythere cinsi içinde ele alınmaktadır. Bilinen kayıtları ağırlıklı olarak Akdeniz havzasının sığ kıyı sularıyla ilişkilidir.

Loxoconchidae familyası, kabuğu yandan bakıldığında eğik yumurta ya da baklava biçiminde görünen, yüzeyi çoğunlukla çukurcuklarla süslü küçük ostrakodları kapsar. Loxoconcha bu familyanın en bilinen ve en çok türe sahip cinsidir; üyeleri dünyanın hemen tüm denizlerinde, özellikle sığ kıyı sularında, deniz çayırları ve algler arasında yaygındır. Bazı türleri acı sulara da uyum sağlamıştır. Familya üyelerinin kabuk boyu çoğunlukla yarım milimetre civarındadır.

Ostrakodlar, vücudu menteşeli iki kapakçıktan oluşan kireçli bir kabuk içinde bulunan küçük kabuklulardır. Basık ve bölütleri belirsizleşmiş gövde bu kabuğun içinde yer alır; hayvan antenlerini ve diğer üyelerini kapakçıkların arasından dışarı çıkararak sürünür, yüzer ya da besin toplar. Deniz dibinde yaşayan türler çoğunlukla döküntü, bakteri tabakaları, diyatomeler ve küçük algler ile beslenir. Büyüme deri değiştirme yoluyla gerçekleşir; yumurtadan çıkan yavru erişkin olana kadar genellikle sekiz kez kabuk değiştirir. Podocopida takımı, günümüzde yaşayan ostrakodların en kalabalık takımıdır ve türlerin ayırt edilmesinde kabuğun biçimi, yüzey süslemesi, menteşe yapısı ve kas izleri kullanılır.

Ostrakodların kireçli kabukları ölümden sonra çökelde kolayca korunduğu için grup, fosil kaydı en zengin eklem bacaklılar arasında yer alır. Bu nedenle jeolojide, özellikle eski ortamların sıcaklık, tuzluluk ve derinlik koşullarının yeniden kurulmasında yaygın olarak kullanılırlar. Güncel türler de kıyı ortamlarındaki kirlilik ve çevre değişimlerinin izlenmesinde biyolojik gösterge olarak değerlendirilir ve balıklar ile diğer omurgasızlar için besin kaynağı oluşturur. Boyları çok küçük olduğundan çıplak gözle fark edilmeleri güçtür; insanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.