Lasioglossum limbellum (Moravitz, 1876)

Lasioglossum limbellum, zar kanatlılar (Hymenoptera) takımının Halictidae familyasına bağlı, Lasioglossum cinsinden bir yaban arısı türüdür. Halictidae üyeleri Türkçede çoğunlukla ter arıları ya da oluk arıları olarak anılır; oluk arısı adı, dişilerin karın son halkasının sırtındaki ince, çıplak oluktan gelir. Bu oluk, Lasioglossum ve yakın akrabası Halictus cinslerinin dişilerini tanımaya yarayan en önemli özelliklerden biridir.

Bu arılar çoğunlukla küçük ve gösterişsizdir; boyları türden türe değişmekle birlikte genellikle birkaç milimetre ile bir santimetre arasındadır. Gövde siyah, kahverengimsi ya da hafif metalik parlaklıktadır ve karın halkalarında beyazımsı tüy bantları sık görülür. Erkekler dişilere göre daha ince ve uzun yapılıdır, antenleri de belirgin biçimde daha uzundur. Benzer türlerin çokluğu nedeniyle kesin tür tayini genellikle ancak uzmanlar tarafından, toplanmış örnekler üzerinde yapılabilir.

Avrupa'dan Orta Asya'ya kadar uzanan bir yayılışa sahip Palearktik bir türdür. Sıcak, kurak ve kumlu ya da kalkerli toprakları olan açık alanlarla ilişkilendirilir; ilkbahardan yaz sonuna kadar etkin olabilir.

Lasioglossum türlerinin büyük çoğunluğu toprakta yuva yapar. Dişiler çıplak ya da seyrek bitkili, güneş alan zeminlerde dikey bir tünel kazar ve yan kollar ucundaki hücrelere polen ile nektardan hazırlanan bir besin topağı bırakıp üzerine yumurtlar. Larva bu besinle gelişir, hücrede pupa olur ve ergin olarak çıkar. Cins, sosyal davranışların evrimini incelemek açısından özel bir öneme sahiptir: bazı türler tamamen yalnız yaşarken, bazıları bir kraliçe ile ondan küçük işçilerden oluşan basit sosyal koloniler kurar; bu davranış bölgeye ve iklime göre aynı tür içinde bile değişebilir. Çiftleşmiş dişiler genellikle kışı toprak altında geçirir ve ilkbaharda yuvalarını kurar.

Yaban arıları arasında sayıca en baskın gruplardan biri olan Lasioglossum türleri, ekosistemlerde tozlaşma hizmetinin önemli bir bölümünü üstlenir. Bal arısının az uğradığı küçük çiçekli yabani bitkiler için özellikle değerlidirler. Habitat kaybı, tarım ilaçları ve yuvalama alanlarının ortadan kalkması bu arıları etkileyen başlıca tehditlerdir. Türkiye, Akdeniz ve İran-Turan bölgelerinin kesişiminde yer aldığından cinsin çok sayıda türünü barındıran zengin bir ülkedir.