Isorhipis melasoides (Laporte, 1835)

Isorhipis melasoides, Eucnemidae ailesine ait bir kın kanatlı türüdür ve 1835 yılında Laporte tarafından tanımlanmıştır. Eucnemidae ailesinin üyeleri, görünüş olarak yakın akrabaları olan çıt çıt böceklerine (Elateridae) benzer ve bu nedenle sahte çıt çıt böcekleri olarak da anılır.

Isorhipis türleri orta boylu, uzunca ve silindirik yapılı, genellikle siyah ya da koyu kahverengi böceklerdir. Erkeklerin antenleri belirgin biçimde tarak gibi dallanmıştır; dişilerde ise antenler testere dişlidir. Bu farklılık, türde erkek ve dişinin kolayca ayırt edilmesini sağlar. Göğüs kalkanının arka köşeleri sivridir ve vücut genel olarak kurşun biçimli bir görünüme sahiptir.

Eucnemidae ailesinin larvaları çürümekte olan odunun içinde gelişir. Larvalar bacaksız ya da çok kısa bacaklıdır ve mantarlarla ayrışmaya başlamış odunun içinde tüneller açar; beslenmelerinin büyük ölçüde odundaki mantar dokusuna dayandığı düşünülür. Isorhipis türleri özellikle kayın gibi yapraklı ağaçların ölü gövde ve dallarıyla ilişkilidir. Erginler yaz başında ortaya çıkar ve güneşli günlerde ölü ağaç gövdelerinin üzerinde hızla koşarken görülebilir.

Kın kanatlılar (Coleoptera), ön kanatlarının sertleşerek kın kanat (elitra) adı verilen koruyucu bir kılıf oluşturmasıyla tanınan, dünyanın en kalabalık böcek takımıdır. Tam başkalaşım geçirirler: yumurtadan çıkan larva birkaç gömlek değiştirdikten sonra pupaya, pupa da erginlere dönüşür.

Bu türler ölü odun barındıran yaşlı, doğal ormanlara bağımlıdır. Bu nedenle Avrupa'da Eucnemidae ailesinin pek çok türü, iyi korunmuş ormanların gösterge türleri olarak kabul edilir ve orman işletmeciliğinde ölü odunun uzaklaştırılmasından olumsuz etkilenir.

Böcekler, yeryüzündeki tanımlanmış hayvan türlerinin büyük bölümünü oluşturur ve hemen her kara ve tatlı su ekosisteminde bulunur. Besin zincirlerinde hem tüketici hem de kuşlar, sürüngenler, yarasalar ve diğer pek çok hayvan için temel besin kaynağı olarak yer alırlar. Bu grubun pek çok türü küçük boyutlu ve gözden kaçması kolay canlılar olduğundan, ayrıntılı yayılışları ve yaşam öyküleri çoğunlukla uzman çalışmalarıyla ortaya konur.