Isophya karabaghi Uvarov, 1940

Isophya karabaghi, düz kanatlılar (Orthoptera) takımının çalı çekirgeleri ailesine (Tettigoniidae) ve bu ailenin Phaneropterinae alt ailesine bağlı Isophya cinsinden bir uzun antenli çekirge türüdür. Tür, Uvarov, 1940 tarafından bilim dünyasına tanıtılmıştır. Tür adı, Türk ortopterolog Hüsnü Karabağ'ı onurlandırır. Cinsin pek çok üyesi gibi dar bir coğrafi alanda yaşayan, dış görünüşü yakın akrabalarına çok benzeyen bir türdür.

Isophya türleri orta irilikte, genellikle yeşil renkli, tıknaz yapılı çekirgelerdir. Vücut üzerinde çoğu zaman ince açık renkli çizgiler veya küçük koyu noktalar bulunur. Antenleri vücut boyundan çok daha uzundur. Kanatları büyük ölçüde körelmiştir: erkeklerde ön kanatlar yalnızca ses üretmeye yarayan kısa pullar hâlindedir, dişilerde ise çok daha küçüktür; bu nedenle uçamazlar. Dişilerin karın ucunda yukarı doğru kıvrık, orak biçimli bir yumurta koyma borusu bulunur. Türler arasındaki ayrım çoğunlukla erkeğin kanat yapısı, ön göğüs plakası ve üreme organlarına ait küçük ayrıntılarla yapılır.

Bu cinsin üyeleri genellikle çayır, dağ meraları, orman açıklıkları ve çalılık kenarlarında, otsu bitkiler ile alçak çalılar üzerinde yaşar. Bitkisel beslenirler; yaprak, çiçek ve tomurcuk yerler. Yılda tek döl verirler: yumurtalar kışı toprakta veya bitki dokusu içinde geçirir, ilkbaharda çıkan nimfler birkaç deri değiştirdikten sonra yaz başında ergin olur. Erkekler, ön kanatlarını birbirine sürterek türe özgü bir ses üretir. Bu çağrı sesleri, birbirine çok benzeyen türlerin ayırt edilmesinde en güvenilir özelliklerden biri olarak kabul edilir.

Isophya cinsi Avrupa'nın güneyi ve doğusundan Kafkasya, Anadolu ve Orta Doğu'ya uzanan bir alanda yayılış gösterir. Türkiye bu cinsin tür çeşitliliğinin en yüksek olduğu bölgelerden biridir ve ülkede çok sayıda yerel, dar yayılışlı tür bulunur. Uçamadıkları için yayılma yetenekleri sınırlıdır; bu da dağlık alanlarda ayrı popülasyonların zamanla farklı türlere ayrılmasını kolaylaştırmıştır. Dar alanlarda yaşayan bu tür çekirgeler, aşırı otlatma ve habitat kaybı gibi baskılara karşı hassastır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.