Icteranthidium grohmanni (Spinola, 1838)

Icteranthidium grohmanni, zar kanatlılar (Hymenoptera) takımının Megachilidae ailesine ait bir yalnız arı türüdür. Tür 1838 yılında Spinola tarafından tanımlanmıştır ve cinsin Akdeniz havzasındaki bilinen üyelerinden biridir. Icteranthidium, Megachilidae ailesinin Anthidiini oymağına ait bir yalnız arı cinsidir. Cinsin adı, Yunanca “sarılık, sarı” anlamına gelen bir kökten türetilmiştir ve bu arıların vücudunu büyük ölçüde kaplayan parlak sarı renklere gönderme yapar. Bu nedenle türler ilk bakışta yaban arılarına benzer; ancak daha tıknaz gövdeleri ve karın altındaki polen fırçası ile ayırt edilirler.

Cinsin üyeleri orta boylu arılardır ve yuvalarında bitki reçinesi kullanırlar; yuvalar çoğunlukla toprakta ya da taş altlarındaki boşluklarda bulunur. Birçok türün polen için papatyagillere (Asteraceae), özellikle devedikeni benzeri dikenli bitkilere yöneldiği bilinir. Erginler yazın sıcak, kuru ve açık alanlarda, çiçekli bozkır ve yol kenarlarında uçar.

Megachilidae ailesi, yaprak kesen arılar, duvarcı arılar ve yün arıları gibi tanıdık grupları içeren büyük bir yalnız arı ailesidir. Bu ailenin dişilerinin büyük bölümü poleni bacaklarında değil, karınlarının alt yüzündeki sık ve uzun kıllardan oluşan bir fırçada taşır; bu özellik, çiçek üzerinde beslenen bir dişide karın altının sarı ya da turuncu polenle kaplı görünmesine yol açar. Aile üyeleri bal arısı gibi koloni kurmaz; her dişi kendi yuvasını tek başına yapar, hücrelerine polen ve nektar karışımından oluşan bir besin topağı yerleştirir ve her birine bir yumurta bırakır.

Ailenin yuva yapımında kullandığı malzemeler oldukça çeşitlidir: kesilmiş yaprak parçaları, çiğnenmiş bitki dokusu, çamur, küçük taşlar, bitki reçinesi ya da bitkilerden toplanan ince tüyler. Yuvalar çoğunlukla ölü odundaki böcek galerileri, kuru bitki gövdeleri, taş çatlakları, boş salyangoz kabukları ya da toprak gibi hazır veya kazılmış boşluklarda bulunur. Larvalar hücre içinde besin topağını tüketerek gelişir ve çoğu türde kışı hücre içinde, gelişimini tamamlamış ya da prepupa evresinde geçirir. Bu arılar yabani bitkilerin ve bazı tarım bitkilerinin önemli tozlayıcılarıdır. Dişilerin iğnesi vardır, ancak saldırgan değildir ve yalnızca sıkıştırıldıklarında sokarlar; insanlar için kayda değer bir tehlike oluşturmazlar.

Cinsin yayılış alanı Akdeniz havzasından Orta Doğu ve Orta Asya’ya kadar uzanan sıcak ve kurak bölgeleri kapsar. Anadolu, bu cinsin yayılış alanı içinde yer alır.