Hirschmannia viridis (O.F. Müller, 1785)

Hirschmannia viridis, midye kabuklular (Ostracoda) sınıfının Podocopida takımına, Loxoconchidae familyasına ve Hirschmannia cinsine ait denizel bir türdür. İlk olarak Danimarkalı doğa bilimci O.F. Müller tarafından 1785 yılında tanımlanmıştır ve bu nedenle bilimsel olarak tanınan en eski midye kabuklu türleri arasında yer alır. Tür adı (viridis: yeşil) canlı bireylerin yeşilimsi renk tonuna gönderme yapar. Türün Avrupa kıyılarında, sığ sulardaki algler arasında yaygın olduğu bilinir.

Loxoconchidae familyasının üyeleri genellikle küçük, yüksekçe ve çoğu zaman çukurcuklu yüzeyli kabuklara sahiptir. Bu familyanın pek çok türü sığ kıyı sularında, algler ve deniz çayırları üzerinde, bir kısmı da acı sularda yaşar ve kıyı topluluklarında sık rastlanan midye kabuklular arasında yer alır. Hirschmannia cinsinin üyeleri küçük, yüksekçe kabuklu midye kabuklulardır ve sığ kıyı sularında algler üzerinde yaşarlar. Tür düzeyindeki ayrım, kabuğun biçimi, yüzey süslemeleri, kapama kası izleri ve menteşe yapısı ile yumuşak vücut parçalarının mikroskobik incelenmesine dayanır.

Midye kabuklular (Ostracoda), vücudu menteşeli iki kapakçıktan oluşan bir kabuğun içine tamamen kapanabilen küçük kabuklulardır. Kapakçıklar kalsiyum karbonattan yapılmıştır ve kapama kaslarıyla birbirine bağlanır; hayvan, duyargalarını ve bacaklarını kapakçıkların arasından dışarı çıkararak hareket eder ve beslenir. Vücut bölütlenmesi belirgin değildir; baş bölümü vücudun büyük kısmını oluşturur. Büyüme, kabuğun belirli aralıklarla atılıp yenilenmesiyle gerçekleşir ve yetişkinliğe ulaşana kadar genellikle birkaç gömlek değiştirme evresi geçirilir.

Bu küçük hayvanlar deniz tabanı topluluklarının önemli bir parçasıdır. Ölü organik maddeyi, bakterileri, diyatomeleri ve diğer mikroskobik besinleri tüketerek madde döngüsüne katkıda bulunurlar; kendileri de balıklar, yengeçler ve diğer omurgasızlar için besin kaynağıdır. Türlerin dağılımı su derinliği, sıcaklık, tuzluluk ve taban yapısı gibi etkenlere sıkı sıkıya bağlı olduğundan, midye kabuklular çevre koşullarının iyi birer göstergesi sayılır.

Sert kabukları ölümden sonra tortullarda kolayca korunduğu için midye kabuklular jeolojide ve paleontolojide çok değerlidir. Fosil ve yarı fosil kabuklarından yararlanılarak geçmişteki deniz düzeyi, sıcaklık ve tuzluluk değişimleri yorumlanır; petrol aramalarında katmanların yaşlandırılmasında da kullanılırlar. Günümüzde ise kirlilik ve ortam değişimlerinin izlenmesinde biyolojik gösterge olarak çalışılırlar. İnsanlar için herhangi bir zararları yoktur; çıplak gözle zor görülecek kadar küçük oldukları için yalnızca mikroskop altında tanımlanabilirler.