Hiltermannicythere turbida (G.W. Müller, 1894)

Hiltermannicythere turbida, midye kabuklular (Ostracoda) sınıfının Podocopida takımına, Trachyleberididae familyasına ait denizel bir türdür. Tür, Alman zoolog G.W. Müller tarafından 1894 yılında Napoli Körfezi ve çevresindeki Akdeniz midye kabukluları üzerine hazırladığı kapsamlı monografide tanımlanmıştır. Boyu çoğu midye kabuklu gibi bir milimetrenin altındadır ve ancak mikroskop altında incelenerek tanımlanabilir. Türün ilk kez tanımlandığı Akdeniz, bilinen yayılışının merkezini oluşturur.

Trachyleberididae, Podocopida takımının en kalabalık ve en çok çalışılmış familyalarından biridir. Üyelerinin kabukları genellikle kalın, sert ve belirgin biçimde süslüdür; yüzeyde ağsı çukurcuklar, kaburgalar, yumrular ya da dikenler bulunabilir. Bu süslemeler tür ayrımında temel ölçüt olarak kullanılır. Familyanın türleri çoğunlukla sığ kıta sahanlığından derin denizlere kadar uzanan yumuşak tabanlarda yaşar. Hiltermannicythere cinsinin üyeleri kalın, ağsı ve kaburgalı kabuklara sahiptir; Akdeniz ve Doğu Atlantik'in sığ ve orta derinlikteki tabanlarında yaşayan türleri bilinir. Tür düzeyindeki ayrım, kabuğun biçimi, yüzey süslemeleri, kapama kası izleri ve menteşe yapısı ile yumuşak vücut parçalarının mikroskobik incelenmesine dayanır.

Midye kabuklular (Ostracoda), vücudu menteşeli iki kapakçıktan oluşan bir kabuğun içine tamamen kapanabilen küçük kabuklulardır. Kapakçıklar kalsiyum karbonattan yapılmıştır ve kapama kaslarıyla birbirine bağlanır; hayvan, duyargalarını ve bacaklarını kapakçıkların arasından dışarı çıkararak hareket eder ve beslenir. Vücut bölütlenmesi belirgin değildir; baş bölümü vücudun büyük kısmını oluşturur. Büyüme, kabuğun belirli aralıklarla atılıp yenilenmesiyle gerçekleşir ve yetişkinliğe ulaşana kadar genellikle birkaç gömlek değiştirme evresi geçirilir.

Bu küçük hayvanlar deniz tabanı topluluklarının önemli bir parçasıdır. Ölü organik maddeyi, bakterileri, diyatomeleri ve diğer mikroskobik besinleri tüketerek madde döngüsüne katkıda bulunurlar; kendileri de balıklar, yengeçler ve diğer omurgasızlar için besin kaynağıdır. Türlerin dağılımı su derinliği, sıcaklık, tuzluluk ve taban yapısı gibi etkenlere sıkı sıkıya bağlı olduğundan, midye kabuklular çevre koşullarının iyi birer göstergesi sayılır.

Sert kabukları ölümden sonra tortullarda kolayca korunduğu için midye kabuklular jeolojide ve paleontolojide çok değerlidir. Fosil ve yarı fosil kabuklarından yararlanılarak geçmişteki deniz düzeyi, sıcaklık ve tuzluluk değişimleri yorumlanır; petrol aramalarında katmanların yaşlandırılmasında da kullanılırlar. Günümüzde ise kirlilik ve ortam değişimlerinin izlenmesinde biyolojik gösterge olarak çalışılırlar. İnsanlar için herhangi bir zararları yoktur; çıplak gözle zor görülecek kadar küçük oldukları için yalnızca mikroskop altında tanımlanabilirler.