Gammaropsis maculata (Johnston, 1827)

Gammaropsis maculata, amfipodlar (Amphipoda) takımının Photidae familyasına ait küçük bir deniz kabuklusudur ve ilk kez Johnston tarafından tanımlanmıştır. Kuzeydoğu Atlantik ve Akdeniz'de yaygın, vücudundaki koyu lekelerle dikkat çeken, kıyı sularında tüp yapan bir türdür.

Gammaropsis cinsi dünya denizlerinde çok sayıda türle temsil edilir. Üyeleri genellikle birkaç milimetre boyundadır ve gnatopodlarının biçimi, gözlerin yapısı ve vücut lekelenmesi türlerin ayrımında önemlidir. Bu küçük tüp yapıcılar yosun ve deniz çayırı topluluklarında yüksek yoğunluklara ulaşabilir. Photidae familyası, tüp yapan küçük amfipodlardan oluşur. Üyeleri salgıladıkları yapışkan iplikler ve çevreden topladıkları tortu ile tüpler örer; bu tüpler yosunlara, deniz çayırlarına, taşlara veya kabuklara tutturulur. Beslenmeleri çoğunlukla sudaki ve zemindeki organik parçacıkların süzülmesi ya da toplanmasına dayanır.

Amfipodlar, yanlardan basık gövdeleri, kuyruk bölgesindeki üç çift sıçrama bacağı (üropod) ve göğüs bacaklarının farklı işlevlere uzmanlaşmasıyla tanınır. Gözler saplı değildir, başın yanlarında yer alır; ilk iki çift göğüs bacağı (gnatopod) yakalayıcı kıskaç biçimindedir ve özellikle erkeklerde büyük olabilir. Dişiler yumurtaları göğüs altındaki kuluçka kesesinde taşır; yavrular larva evresi geçirmeden, erginlere benzer biçimde çıkar ve birkaç kez deri değiştirerek büyür.

Amfipodlar deniz ekosistemlerinde çok önemli bir yer tutar. Yosun ve detritus parçalayarak madde döngüsüne katkıda bulunurlar, kendileri de balıklar, karides benzeri kabuklular ve deniz kuşları için temel besin kaynağıdır. Kirliliğe ve ortam değişikliklerine duyarlılıkları nedeniyle bentik toplulukların sağlığını değerlendiren çalışmalarda biyolojik gösterge olarak sıkça kullanılırlar. Gece daha etkin olan pek çok türü gündüzleri yosunların arasına, taşların altına ya da tüplerine saklanarak avcılardan korunur. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar. Türkiye kıyılarında bu tür küçük kabukluların dağılımı ve yoğunluğu çoğunlukla bilimsel bentik araştırmalarla belirlenmektedir.