Fraxinus angustifolia subsp. oxycarpa

Fraxinus angustifolia subsp. oxycarpa, dar yapraklı dişbudağın doğu alt türüdür ve sivri meyveli dişbudak olarak da bilinir. Alt tür adı Yunanca “sivri meyveli” anlamına gelir. Orta ve Güneydoğu Avrupa, Balkanlar, Anadolu, Kafkasya ve İran'a kadar uzanan bir alanda yayılış gösterir; Türkiye'de dar yapraklı dişbudak denince çoğunlukla bu alttür kastedilir. Yaprakçıklarının alt yüzünde, orta damar boyunca tüyler bulunabilir.

Dar yapraklı dişbudak (Fraxinus angustifolia), zeytingiller (Oleaceae) familyasına ait, yaprağını döken orta büyüklükte ya da büyük bir ağaçtır; uygun koşullarda yirmi metreyi aşan boylara ulaşabilir. Yaprakları tüysü bileşiktir ve dar mızrak şeklinde, kenarları dişli yaprakçıklardan oluşur; yaprakçık sayısı çoğunlukla dişbudakların diğer türlerine göre daha fazladır. Kış tomurcukları koyu kahverengidir; bu özellik onu siyah tomurcuklu adi dişbudaktan (Fraxinus excelsior) ayırmaya yarar. Çiçekleri gösterişsizdir, taç yaprakları yoktur ve yapraklanmadan önce, erken ilkbaharda açar; tozlaşma rüzgârla gerçekleşir.

Meyvesi, tek kanatlı, kanadı uzunca bir kanatlı meyvedir (samara); rüzgârla dağılır. Tür, ırmak kenarları, dere yatakları, taşkın ovaları ve longoz ormanları gibi nemli, yer altı suyu yüksek alanların tipik ağacıdır; sel ile gelen kısa süreli su baskınlarına dayanabilir. Bu tür ortamlarda karaağaç, söğüt, kavak ve dişbudak türleriyle birlikte zengin orman toplulukları oluşturur.

Türün yayılış alanı Güney ve Orta Avrupa, Kuzey Afrika ve Batı Asya'yı kapsar; Türkiye'de de özellikle akarsu boylarında ve sulak orman alanlarında doğal olarak yetişir. Odunu sağlam ve esnektir; geleneksel olarak alet sapı, mobilya ve yakacak olarak kullanılmıştır. Hızlı büyümesi ve kentsel koşullara dayanıklılığı nedeniyle park ve cadde ağacı olarak da dikilir. Son yıllarda Avrupa'da dişbudak türlerini etkileyen dişbudak geriye ölümü (bir mantar hastalığı) ve dişbudak yaprak oyucu böcekleri, bu ağaçların geleceği açısından endişe kaynağı olmuştur.