Falunia plicatula (Reuss, 1850)

Falunia plicatula, Trachyleberididae ailesine ait bir deniz ostrakodudur. Tür ilk olarak 19. yüzyılın ortasında Reuss tarafından fosil malzemeden tanımlanmıştır ve Akdeniz bölgesinde hem fosil hem de güncel çökellerden bilinir.

Falunia cinsi, kalın ve süslemeli kabuklu deniz ostrakodlarını kapsar. Cins adı, zengin Miyosen fosilleriyle bilinen Fransa'daki "falun" tortullarına gönderme yapar; türleri hem fosil hem de güncel deniz çökellerinden bilinir.

Trachyleberididae, kalın ve yoğun süslemeli kabuklarıyla tanınan büyük bir deniz ostrakodu ailesidir. Kabuk yüzeyi çoğunlukla dikenler, sırtlar, yumrular ve ağsı çukurlarla kaplıdır. Aile üyeleri genellikle deniz tabanındaki kumlu ve çamurlu ortamlarda, kıta sahanlığından derin sulara kadar yaşar ve fosil kayıtları oldukça zengindir.

Ostrakodlar, iki parçalı kireçli bir kabuğun (karapaks) içinde yaşayan, çoğunlukla 0,3–2 mm boyundaki küçük kabuklulardır. Kabuk iki yan kapakçıktan oluşur; hayvan bu kapakçıkları kapatarak kendini tamamen gizleyebilir. Vücut belirgin biçimde bölütlenmemiştir; antenler ve anten benzeri üyeler hem yüzmede hem de dipte yürümede kullanılır. Gelişme sırasında hayvan birkaç kez deri değiştirir ve her evrede yeni, daha büyük bir kabuk oluşturur. Ostrakodlar dip çamurundaki organik maddeler, bakteriler, diatomeler ve küçük organik parçacıklarla beslenir; kendileri de balıklar ve başka omurgasızlar için önemli bir besin kaynağıdır.

Kireçli kabukları tortullarda kolayca fosilleştiği için ostrakodlar jeolojide çok değerlidir. Fosil ve güncel türlerin dağılımı; eski denizlerin derinliği, tuzluluğu ve sıcaklığı hakkında bilgi verir. Bu nedenle petrol aramalarında, stratigrafide ve iklim değişikliği çalışmalarında yaygın olarak kullanılırlar. Türlerin ayrımı büyük ölçüde mikroskop altında incelenen kabuk biçimine, yüzey süslemesine, kas izlerine ve menteşe yapısına dayanır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.

Tür Akdeniz havzasında kaydedilmektedir. Ostrakodların küçük boyu nedeniyle türün yayılışı çoğunlukla dip örneklerinin mikroskopla incelenmesiyle belirlenir.