Elasmopus rapax A. Costa, 1853

Elasmopus rapax, amfipodlar (Amphipoda) takımının Maeridae familyasına ait küçük bir deniz kabuklusudur ve ilk kez A. Costa tarafından tanımlanmıştır. Akdeniz ve Atlantik kıyılarında yaygın, gelgit kuşağından sığ alt gelgit sularına kadar yosunlu kayalık zeminlerde bulunan bir türdür. Cinsin en sık kaydedilen türlerinden biridir.

Elasmopus cinsinin üyeleri birkaç milimetre ile yaklaşık bir santimetre arasında boy yapan, ılık ve ılıman denizlerin sığ sularında yaygın amfipodlardır. Erkeklerin ikinci gnatopodunun avuç kısmı iri, genişlemiş ve tüylüdür; türlerin ayrımında bu yapı ile kuyruk bölgesindeki ayrıntılar kullanılır. Maeridae familyası, çoğunlukla sığ kıyı sularında, kayalık zeminlerde ve yosun örtüsü arasında yaşayan amfipodları içerir. Bu familyanın üyelerinde ikinci gnatopod erkeklerde belirgin biçimde iri ve güçlüdür; bu yapı hem besin tutmada hem de çiftleşme sırasında dişiyi kavramada kullanılır.

Amfipodlar, yanlardan basık gövdeleri, kuyruk bölgesindeki üç çift sıçrama bacağı (üropod) ve göğüs bacaklarının farklı işlevlere uzmanlaşmasıyla tanınır. Gözler saplı değildir, başın yanlarında yer alır; ilk iki çift göğüs bacağı (gnatopod) yakalayıcı kıskaç biçimindedir ve özellikle erkeklerde büyük olabilir. Dişiler yumurtaları göğüs altındaki kuluçka kesesinde taşır; yavrular larva evresi geçirmeden, erginlere benzer biçimde çıkar ve birkaç kez deri değiştirerek büyür.

Amfipodlar deniz ekosistemlerinde çok önemli bir yer tutar. Yosun ve detritus parçalayarak madde döngüsüne katkıda bulunurlar, kendileri de balıklar, karides benzeri kabuklular ve deniz kuşları için temel besin kaynağıdır. Kirliliğe ve ortam değişikliklerine duyarlılıkları nedeniyle bentik toplulukların sağlığını değerlendiren çalışmalarda biyolojik gösterge olarak sıkça kullanılırlar. Gece daha etkin olan pek çok türü gündüzleri yosunların arasına, taşların altına ya da tüplerine saklanarak avcılardan korunur. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar. Türkiye kıyılarında bu tür küçük kabukluların dağılımı ve yoğunluğu çoğunlukla bilimsel bentik araştırmalarla belirlenmektedir.