Digitaria ischaemum

Digitaria ischaemum, buğdaygiller familyasının Digitaria cinsine ait tek yıllık bir ottur. Yakın akrabası Digitaria sanguinalis'ten daha küçük ve daha az tüylüdür; yaprakları ve kınları çoğunlukla tüysüz, bitki genelde mor ya da kırmızımsı bir renk tonuna sahiptir. Sap ucunda parmak gibi yayılan, genellikle iki ila altı ince başak kolu bulunur.

Digitaria cinsi, tropikal ve ılıman bölgelerde yayılış gösteren, çoğunluğu tek yıllık olan otlardan oluşur. Cinsin en belirgin özelliği, sap ucunda parmaklar gibi yayılan birkaç ince başak koludur; bu görünüm cinse Latince parmak anlamına gelen adını vermiştir. Başakçıklar kolların bir yüzünde iki sıra hâlinde dizilir. Bu türler sıcak mevsimde gelişen, C4 fotosentez yolunu kullanan bitkilerdir; bu sayede sıcak ve kurak koşullarda hızla büyür ve çok sayıda tohum üretir. Cinsin birçok üyesi tarlalarda, bahçelerde, çimenliklerde ve yol kenarlarında yaygın yabancı ot olarak bilinir.

Tür Avrupa ve Asya kökenlidir ve Kuzey Amerika başta olmak üzere birçok bölgeye yayılmıştır. Kumlu ve hafif topraklarda, tarlalarda, bahçelerde, çimenliklerde, yol ve demiryolu kenarlarında yetişir. Yaz sonu ve sonbaharda çiçeklenir.

Buğdaygiller (Poaceae ya da eski adıyla Gramineae) familyası, dünyada on binden fazla türle en büyük çiçekli bitki familyalarından biridir. Üyelerinin gövdesi boğumlu ve çoğunlukla içi boş saplardan oluşur; yapraklar gövdeyi saran bir kın ve dar, paralel damarlı bir ayadan meydana gelir. Kın ile aya arasında dil (ligula) denen küçük bir zar ya da tüy sırası bulunur. Çiçekler göze çarpmaz; başakçık adı verilen küçük birimlerde toplanır ve rüzgârla tozlaşır. Meyve, tohum kabuğunun meyve kabuğuyla kaynaştığı karyopsis tipindedir.

Buğdaygiller çayır, bozkır ve mera ekosistemlerinin temelini oluşturur. Toprağı sık saçak kökleriyle tutarak erozyonu azaltır, otçul hayvanlara besin, birçok böcek ve kuşa barınak ve tohum sağlar. Buğday, arpa, çavdar, mısır ve pirinç gibi en önemli tarım bitkileri de bu familyadandır; bu nedenle yabani akrabaları ıslah çalışmalarında gen kaynağı olarak da değer taşır.

Özellikle çimenliklerde ve sıra bitkisi tarlalarında yabancı ot olarak sorun oluşturur. Yerde yayılan büyüme biçimi nedeniyle düşük biçilmeye dayanıklıdır.