Digitaria ciliaris

Digitaria ciliaris, buğdaygiller familyasının Digitaria cinsine ait tek yıllık bir ottur. Sapları genellikle yerde yayılarak boğumlarından köklenir, sonra dikleşir. Sap ucunda parmak gibi yayılan birkaç ince başak kolu bulunur. Kardeş türü Digitaria sanguinalis'e çok benzer; ayrımı başakçıkları saran pulların tüylenmesi gibi ince ayrıntılara dayanır.

Digitaria cinsi, tropikal ve ılıman bölgelerde yayılış gösteren, çoğunluğu tek yıllık olan otlardan oluşur. Cinsin en belirgin özelliği, sap ucunda parmaklar gibi yayılan birkaç ince başak koludur; bu görünüm cinse Latince parmak anlamına gelen adını vermiştir. Başakçıklar kolların bir yüzünde iki sıra hâlinde dizilir. Bu türler sıcak mevsimde gelişen, C4 fotosentez yolunu kullanan bitkilerdir; bu sayede sıcak ve kurak koşullarda hızla büyür ve çok sayıda tohum üretir. Cinsin birçok üyesi tarlalarda, bahçelerde, çimenliklerde ve yol kenarlarında yaygın yabancı ot olarak bilinir.

Tür dünyanın tropikal ve sıcak ılıman bölgelerinde geniş yayılış gösterir. Tarlalarda, bahçelerde, çimenliklerde, yol kenarlarında ve bozulmuş alanlarda yetişir. Yazın ve sonbaharın başında çiçeklenir; tek bir bitki çok sayıda tohum üretir.

Buğdaygiller (Poaceae ya da eski adıyla Gramineae) familyası, dünyada on binden fazla türle en büyük çiçekli bitki familyalarından biridir. Üyelerinin gövdesi boğumlu ve çoğunlukla içi boş saplardan oluşur; yapraklar gövdeyi saran bir kın ve dar, paralel damarlı bir ayadan meydana gelir. Kın ile aya arasında dil (ligula) denen küçük bir zar ya da tüy sırası bulunur. Çiçekler göze çarpmaz; başakçık adı verilen küçük birimlerde toplanır ve rüzgârla tozlaşır. Meyve, tohum kabuğunun meyve kabuğuyla kaynaştığı karyopsis tipindedir.

Buğdaygiller çayır, bozkır ve mera ekosistemlerinin temelini oluşturur. Toprağı sık saçak kökleriyle tutarak erozyonu azaltır, otçul hayvanlara besin, birçok böcek ve kuşa barınak ve tohum sağlar. Buğday, arpa, çavdar, mısır ve pirinç gibi en önemli tarım bitkileri de bu familyadandır; bu nedenle yabani akrabaları ıslah çalışmalarında gen kaynağı olarak da değer taşır.

Sıcak bölgelerde mısır, pamuk ve sebze tarlalarında önemli bir yabancı ot olarak bilinir; ekinlerle su ve besin için yarışarak verim kaybına yol açabilir. Öte yandan hayvanlar tarafından otlanabilir.