Dicranomyia didyma (Meigen, 1804)

Dicranomyia didyma, Limoniidae ailesine ait, Avrupa’da yaygın bir türdür. Kanatlarında belirgin koyu lekeler bulunması türün tanınmasını kolaylaştırır. Bu tür özellikle akarsularla, kaynaklarla ve şelale çevresindeki sürekli ıslak yosunlu kayalarla ilişkilidir; larvaları bu ıslak yosun tabakalarında gelişir.

Dicranomyia cinsi, Limoniidae ailesinin en büyük cinslerinden biridir ve dünya genelinde yüzlerce tür içerir. Bu cinsin üyeleri genellikle küçük ve orta boylu, gri, kahverengi veya sarımsı renkli sineklerdir. Dinlenirken kanatlarını gövdeleri üzerinde katlar ya da hafifçe yana açık tutarlar; kanat damarlanması ve erkek genital yapıları türlerin ayırt edilmesinde temel ölçütlerdir. Bu nedenle türlerin kesin teşhisi çoğunlukla ancak mikroskop altında yapılabilir.

Limoniidae, sinek takımının (Diptera) en kalabalık ailelerinden biridir ve dünya genelinde on binden fazla türle temsil edilir. Bu ailenin üyeleri, uzun ve ince bacakları, dar kanatları ve narin yapılarıyla gerçek sivrisinek kuşlarına (Tipulidae) benzer; ancak çoğunlukla daha küçüktür. Ağız parçaları sokmaya uygun değildir, bu nedenle insanlara ve hayvanlara hiçbir zarar vermezler. Bacakları kolayca kopar; bu durum yırtıcılardan kaçmalarına yardımcı olur.

Ailenin larvaları genellikle nemli ortamlarda gelişir: dere ve kaynak kenarlarındaki çamur, ıslak yosun tabakaları, çürümekte olan bitki artıkları, ıslak kayalar ve bataklık toprakları tipik yaşam alanlarıdır. Larvalar çoğunlukla çürükçül beslenir, organik maddenin ayrışmasına katkıda bulunur; bazı türlerin larvaları ise algler veya küçük omurgasızlarla beslenir. Erginler kısa ömürlüdür, çoğunlukla nektar ya da su ile yetinir veya hiç beslenmez. Hem larvalar hem de erginler balıklar, kuşlar, yarasalar ve örümcekler gibi pek çok canlı için önemli bir besin kaynağıdır.

Türkiye, Avrupa, Kafkasya ve Orta Doğu faunalarının buluştuğu konumu nedeniyle zengin bir Limoniidae faunasına sahiptir. Bu küçük sineklerin teşhisi uzmanlık gerektirdiğinden pek çok türün ülkedeki yayılışı hâlâ yeterince bilinmemektedir; nemli vadiler, dere kenarları ve ormanlık alanlar bu tür sinekleri gözlemlemek için en uygun yerlerdir.