Danthonia alpina

Danthonia alpina, buğdaygiller familyasının Danthonia cinsine ait çok yıllık bir ottur. Sık öbekler hâlinde büyür; dik sapları genellikle orta boydadır ve ucunda az sayıda, görece iri başakçıktan oluşan dar bir salkım taşır. Başakçıkları saran uzun kavuz pulları ve çiçek pullarından çıkan bükülmüş kılçıklar türü tanımada yardımcı olur.

Danthonia cinsi, çoğunlukla çok yıllık ve öbek oluşturan otlardan oluşur. Cinsin üyeleri genellikle görece iri, az sayıda başakçık taşıyan seyrek bir salkım ya da dar bir panikula oluşturur. Başakçıkları saran kavuz pulları uzun ve parlaktır; çiçek pullarının ucu iki dişli olup aralarından bükülmüş bir kılçık çıkar. Bazı türler, yaprak kınlarının içinde kendi kendine tozlaşan gizli çiçekler (kleistogam çiçekler) de geliştirir. Bu cins, besince fakir, asidik ya da kumlu topraklara, kuru çayırlara ve fundalıklara uyum sağlamış türleriyle bilinir.

Tür, Güney ve Orta Avrupa'dan Kafkasya ve Anadolu'ya uzanan bölgede, adına karşın yalnızca yüksek dağlarda değil, kuru çayırlarda, taşlık yamaçlarda ve seyrek ormanlık alanlarda da yetişir. Genellikle kireçsiz ya da kireçli kuru topraklarda, güneşli yerlerde görülür. Çiçeklenme ilkbahar sonu ile yaz başında gerçekleşir.

Buğdaygiller (Poaceae ya da eski adıyla Gramineae) familyası, dünyada on binden fazla türle en büyük çiçekli bitki familyalarından biridir. Üyelerinin gövdesi boğumlu ve çoğunlukla içi boş saplardan oluşur; yapraklar gövdeyi saran bir kın ve dar, paralel damarlı bir ayadan meydana gelir. Kın ile aya arasında dil (ligula) denen küçük bir zar ya da tüy sırası bulunur. Çiçekler göze çarpmaz; başakçık adı verilen küçük birimlerde toplanır ve rüzgârla tozlaşır. Meyve, tohum kabuğunun meyve kabuğuyla kaynaştığı karyopsis tipindedir.

Buğdaygiller çayır, bozkır ve mera ekosistemlerinin temelini oluşturur. Toprağı sık saçak kökleriyle tutarak erozyonu azaltır, otçul hayvanlara besin, birçok böcek ve kuşa barınak ve tohum sağlar. Buğday, arpa, çavdar, mısır ve pirinç gibi en önemli tarım bitkileri de bu familyadandır; bu nedenle yabani akrabaları ıslah çalışmalarında gen kaynağı olarak da değer taşır.

Kuru çayır topluluklarının bir bileşeni olarak toprağın korunmasına ve otlayan hayvanların beslenmesine katkıda bulunur. Bu tür çayırlar, yoğun otlatma, sürme ve ağaçlandırma nedeniyle birçok bölgede daralmaktadır.