Cytheroma karadagiensis Dubowsky, 1939 -

Cytheroma karadagiensis, Podocopida takımının Cytheromatidae familyasına ait bir ostrakod (midye kabuklu kerevit) türüdür, ilk kez Dubowsky, 1939 tarafından tanımlanmıştır. Bu küçük kabuklu, ince yapısı ve mikroskobik boyutuyla deniz tabanındaki çökeller içinde yaşayan mikrofaunanın bir parçasıdır. Türün tanımı ve ayrımı başta kabuk biçimi, yüzey süslemesi, menteşe yapısı ve kas izleri gibi kabuk özelliklerine dayanır.

Cytheroma cinsinin üyeleri, küçük, ince ve genellikle düz yüzeyli kabuklara sahip ostrakodlardır. Cytheromatidae familyası, çoğunlukla kıyıya yakın sığ sularda, deniz çayırları ve alg örtüsü arasında ya da kumlu tabanlarda yaşayan küçük türleri kapsar. Bu ortamlarda dip çökeltisindeki organik parçacıklarla, bakterilerle ve mikroskobik alglerle beslenirler. Cinsin türleri tuzluluğu değişken kıyı ortamlarına uyum sağlayabilir; Karadeniz ve Akdeniz havzası gibi bölgelerde kayıtları bulunmaktadır.

Ostrakodlar, yaygın adıyla midye kabuklu kerevitler, vücudu menteşeyle birbirine bağlı iki kireçli kapakçık içinde tamamen gizlenen küçük kabuklulardır. Kapakçıklar kapandığında hayvan dış ortamdan korunur; açıldığında ise antenleri ve bacakları dışarı uzatarak hareket eder ve beslenir. Gelişim sırasında birkaç kez deri değiştirirler ve her gömlek değişiminde yeni, daha büyük bir kabuk oluştururlar. Erişkin evreye ulaşana kadar genellikle sekiz larva evresinden geçerler. Besinlerini çoğunlukla dip çökeltisindeki organik parçacıklar, bakteriler, diyatomeler ve ölü organik maddeler oluşturur; kendileri de balıklar ve başka omurgasızlar için önemli bir besin kaynağıdır.

Kireçli kabukları çökeller içinde kolayca korunduğu için ostrakodlar, fosil kayıtları en zengin eklem bacaklı gruplarından biridir. Türlerin belirli sıcaklık, tuzluluk ve derinlik koşullarına bağlı olması, onları eski deniz ortamlarını yorumlamak, kayaçları yaşlandırmak ve petrol aramalarında katmanları karşılaştırmak için değerli araçlar hâline getirir. Bu nedenle pek çok tür, yaşayan örneklerden çok sondaj ve yüzey örneklerindeki kabuklardan tanınır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; boyları milimetrenin altında ya da çevresinde olduğundan ancak mikroskopla incelenebilirler.