Cytheretta adriatica Ruggieri, 1952

Cytheretta adriatica, Podocopida takımının Cytheroidea üst familyasına ait bir ostrakod (midye kabuklu kerevit) türüdür, ilk kez Ruggieri, 1952 tarafından tanımlanmıştır. Bu küçük kabuklu, ince yapısı ve mikroskobik boyutuyla deniz tabanındaki çökeller içinde yaşayan mikrofaunanın bir parçasıdır. Türün tanımı ve ayrımı başta kabuk biçimi, yüzey süslemesi, menteşe yapısı ve kas izleri gibi kabuk özelliklerine dayanır.

Cytheretta cinsinin üyeleri görece büyük, yandan bakıldığında uzunca ve arkaya doğru daralan kabuklara sahip ostrakodlardır. Kabuk yüzeyi çoğu türde boyuna uzanan ince sırtlar, çukurcuklar ya da ışınsal çizgilerle süslüdür. Cins farklı kaynaklarda Cytherettidae ya da Trachyleberididae familyası içinde ele alınır. Üyeleri genellikle sığ denizlerin kumlu ve çamurlu tabanlarında, dip çökeltisi üzerinde ya da içinde yaşar. Cins, Senozoik dönem çökellerinde bol bulunur ve Akdeniz ile çevresindeki Neojen istiflerinde sık rastlanan gruplardandır.

Ostrakodlar, yaygın adıyla midye kabuklu kerevitler, vücudu menteşeyle birbirine bağlı iki kireçli kapakçık içinde tamamen gizlenen küçük kabuklulardır. Kapakçıklar kapandığında hayvan dış ortamdan korunur; açıldığında ise antenleri ve bacakları dışarı uzatarak hareket eder ve beslenir. Gelişim sırasında birkaç kez deri değiştirirler ve her gömlek değişiminde yeni, daha büyük bir kabuk oluştururlar. Erişkin evreye ulaşana kadar genellikle sekiz larva evresinden geçerler. Besinlerini çoğunlukla dip çökeltisindeki organik parçacıklar, bakteriler, diyatomeler ve ölü organik maddeler oluşturur; kendileri de balıklar ve başka omurgasızlar için önemli bir besin kaynağıdır.

Kireçli kabukları çökeller içinde kolayca korunduğu için ostrakodlar, fosil kayıtları en zengin eklem bacaklı gruplarından biridir. Türlerin belirli sıcaklık, tuzluluk ve derinlik koşullarına bağlı olması, onları eski deniz ortamlarını yorumlamak, kayaçları yaşlandırmak ve petrol aramalarında katmanları karşılaştırmak için değerli araçlar hâline getirir. Bu nedenle pek çok tür, yaşayan örneklerden çok sondaj ve yüzey örneklerindeki kabuklardan tanınır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; boyları milimetrenin altında ya da çevresinde olduğundan ancak mikroskopla incelenebilirler.