Cytherella lata Brady, 1880 - Nazik, 2001

Cytherella lata, Platycopida takımının Cytherellidae familyasına ait bir ostrakod (midye kabuklu kerevit) türüdür, ilk kez Brady, 1880 - Nazik, 2001 tarafından tanımlanmıştır. Bu küçük kabuklu, ince yapısı ve mikroskobik boyutuyla deniz tabanındaki çökeller içinde yaşayan mikrofaunanın bir parçasıdır. Türün tanımı ve ayrımı başta kabuk biçimi, yüzey süslemesi, menteşe yapısı ve kas izleri gibi kabuk özelliklerine dayanır.

Cytherella cinsinin üyeleri, yandan bakıldığında yumurtamsı ya da dikdörtgenimsi, düz ve yassı kapakçıklarıyla tanınır. Kapakçıklar genellikle düz ya da hafif noktalı yüzeylidir ve sağ kapakçık soldakinden biraz daha büyüktür; kapandığında küçüğün kenarlarını örter. Platycopida takımının üyeleri, diğer ostrakodlardan farklı olarak su akımı oluşturup süzme yoluyla beslenir. Dişilerin kabuğunun arka bölümünde yumurta ve yavruların taşındığı bir kuluçka boşluğu bulunur; bu yüzden erkek ve dişi kabukları biçim olarak birbirinden ayırt edilebilir. Cins çok eski kökenlidir ve fosil kayıtları yüz milyonlarca yıl öncesine uzanır; günümüzde de dünya denizlerinin sığ şelf alanlarından derin sulara kadar geniş bir aralıkta yaşar.

Ostrakodlar, yaygın adıyla midye kabuklu kerevitler, vücudu menteşeyle birbirine bağlı iki kireçli kapakçık içinde tamamen gizlenen küçük kabuklulardır. Kapakçıklar kapandığında hayvan dış ortamdan korunur; açıldığında ise antenleri ve bacakları dışarı uzatarak hareket eder ve beslenir. Gelişim sırasında birkaç kez deri değiştirirler ve her gömlek değişiminde yeni, daha büyük bir kabuk oluştururlar. Erişkin evreye ulaşana kadar genellikle sekiz larva evresinden geçerler. Besinlerini çoğunlukla dip çökeltisindeki organik parçacıklar, bakteriler, diyatomeler ve ölü organik maddeler oluşturur; kendileri de balıklar ve başka omurgasızlar için önemli bir besin kaynağıdır.

Kireçli kabukları çökeller içinde kolayca korunduğu için ostrakodlar, fosil kayıtları en zengin eklem bacaklı gruplarından biridir. Türlerin belirli sıcaklık, tuzluluk ve derinlik koşullarına bağlı olması, onları eski deniz ortamlarını yorumlamak, kayaçları yaşlandırmak ve petrol aramalarında katmanları karşılaştırmak için değerli araçlar hâline getirir. Bu nedenle pek çok tür, yaşayan örneklerden çok sondaj ve yüzey örneklerindeki kabuklardan tanınır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; boyları milimetrenin altında ya da çevresinde olduğundan ancak mikroskopla incelenebilirler.