Cyprideis sorbyana (Jones, 1856)

Cyprideis sorbyana, 1856 yılında Jones tarafından tanımlanmış bir ostrakod türüdür; günümüzde çoğunlukla Heterocyprideis sorbyana adıyla anılır. Soğuk kuzey denizlerinin kıyı ve acı su ortamlarıyla ilişkilendirilen bir türdür ve Kuvaterner buzul dönemi çökellerinde, soğuk iklim koşullarının göstergesi olarak bulunur.

Cytherideidae ailesi, Cytheroidea üst ailesine bağlı, düzgün ya da hafifçe çukurcuklu kabuklara sahip ostrakodları kapsar. Ailenin bazı üyeleri deniz kökenli olmakla birlikte tuzluluk değişimlerine dayanıklı olup kıyı lagünleri, haliçler ve acı su ortamlarında da yaşayabilir.

Ostrakodlar, iki parçalı bir kabuğun (karapaks) içinde yaşayan, çoğunlukla 0,5–2 mm boyunda küçük kabuklulardır. Kalsiyum karbonattan oluşan iki kapakçık sırt tarafında bir menteşeyle birbirine bağlanır ve kapatıcı kaslar yardımıyla sıkıca kapanabilir. Kabuğun içindeki gövde bölütsüz görünür; hayvan, kapakçıkların arasından çıkardığı antenleri ve bacakları ile hareket eder, beslenir ve tutunur. Gelişme sırasında genellikle sekiz kez deri değiştirerek erişkin evreye ulaşırlar ve her deri değişiminde kabuk yeniden oluşturulur.

Podocopida takımı, günümüzde yaşayan ostrakodların en kalabalık grubudur ve deniz, acı su ve tatlı su ortamlarında binlerce tür içerir. Bu takımın üyelerinde kapakçıklar genellikle güçlü biçimde kireçlenmiştir; kabuk yüzeyindeki çukurcuklar, kaburgalar, yumrular ve menteşe yapısı türlerin ayırt edilmesinde temel özelliklerdir. Kalsitli kabukları kolayca fosilleştiği için Podocopida üyeleri, Paleozoyik'ten günümüze uzanan zengin bir fosil kaydına sahiptir.

Acı su ostrakodları, tuzluluğu mevsimden mevsime ve yerden yere değişen lagünler, haliçler ve kıyı bataklıkları gibi zorlu ortamlara uyum sağlamıştır. Çamurlu tabanlarda ve bitki örtüsü arasında yaşar, organik döküntü, bakteri ve mikroskobik alglerle beslenirler. Uygun koşullarda çok yüksek yoğunluklara ulaşabilir ve kıyı besin ağlarında balıklar ile kuşlar için önemli bir besin kaynağı oluştururlar. Kabukları sedimanda kolayca korunduğundan, eski kıyı ortamlarının tuzluluk ve iklim koşullarının yeniden kurulmasında sıkça kullanılırlar.

Boyutları nedeniyle çıplak gözle neredeyse fark edilmezler ve ancak çamur örneklerinin elenip mikroskopla incelenmesiyle görülebilirler. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.