Curculio maxillosum (F., 1792)

Curculio maxillosum, hortumlu böcekler ailesine (Curculionidae) ait bir türdür; güncel sınıflandırmada Psallidium maxillosum adıyla bilinir. Siyah, tıknaz gövdeli ve kısa hortumlu bir böcektir; tür adı, hortumun ucunda dikkat çekecek kadar iri olan çenelerine atıfta bulunur. Güney ve Orta Avrupa'dan Batı Asya'ya uzanan bir yayılışa sahiptir.

Uçamayan bu böcek kurak, açık alanlarda, bozkırlarda ve tarla kenarlarında yerde yürürken görülür. Erginler ilkbaharda çeşitli otsu bitkilerin, zaman zaman da şeker pancarı ve diğer kültür bitkilerinin fidelerini kemirebilir. Larvalar toprakta kökler üzerinde gelişir.

Bu tür, hortumlu böceklerin en büyük alt ailesi olan Entiminae içinde değerlendirilen kısa hortumlu gruba yakındır. Bu grubun üyelerinde hortum kısa ve kalındır, vücut çoğunlukla toprak renginde pullar ve kıllarla örtülüdür. Pek çoğu uçamaz; kanat örtüleri kaynaşmış, arka kanatlar körelmiştir. Bu nedenle yayılış alanları dar olabilir ve dağlık bölgelerde, özellikle Anadolu ve Akdeniz havzasında, çok sayıda yerel tür ortaya çıkmıştır. Erginler genellikle geceleri otsu bitkilerin ve çalıların yapraklarını kenarlarından kemirir, gündüzleri taş altlarında veya bitki diplerinde saklanır. Larvalar toprakta yaşar ve bitki kökleriyle beslenir; gelişimlerini toprakta tamamlayıp orada pupa olurlar.

Hortumlu böcekler (Curculionidae), dünyada 50.000'i aşkın türüyle canlılar âleminin en kalabalık ailelerinden biridir. Ailenin en belirgin özelliği, başın öne doğru uzayarak bir hortum (rostrum) oluşturması ve ağız parçalarının bu hortumun ucunda yer almasıdır. Antenler genellikle dirsekli ve uçta topuzludur. Neredeyse tüm türler bitkilerle beslenir; erginler yaprak, tomurcuk, çiçek veya tohum kemirirken larvalar çoğunlukla bitki dokularının içinde, köklerde ya da toprakta gelişir.

Hortumlu böcekler doğada bitki popülasyonlarının düzenlenmesinde rol oynar, kuşlar, sürüngenler ve yırtıcı eklem bacaklılar için önemli bir besin kaynağıdır. Bazı türler tarım ve ormancılıkta zararlı olarak bilinirken bazıları istilacı bitkilere karşı biyolojik mücadelede kullanılır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; sokmaz, ısırmaz ve zehirli değildirler.