Chromatomyia horticola (Goureau, 1851)

Chromatomyia horticola, Agromyzidae (yaprak madencisi sinekler) familyasında yer alan küçük bir sinek türüdür. Chromatomyia adı altında tanımlanan türler günümüzde çoğunlukla geniş anlamıyla Phytomyza cinsi içinde değerlendirilir. Bu grubun larvaları pupa evresini genellikle galerinin içinde, yaprak dokusunun arasında geçirir; pupanın ön solunum boruları yaprak yüzeyinden dışarı uzanır. Bezelye yaprak madencisi olarak da bilinen bu tür, birçok farklı familyadan bitkide gelişebilen, son derece polifag bir yaprak madencisidir. Bezelye, marul ve süs bitkileri gibi kültür bitkilerinde zarar yapabildiği için önemli bir tarım zararlısı olarak kabul edilir; yoğun bulaşmalarda yapraklar beyazımsı galerilerle kaplanır.

Agromyzidae familyası, larvaları bitki dokularının içinde yaşayan ve özellikle yapraklarda galeri ya da leke biçiminde tüneller açan küçük sineklerden oluşur. Dünyada üç binin üzerinde türü bilinen bu familyanın erginleri genellikle birkaç milimetre boyunda, siyahımsı, grimsi ya da sarı lekeli, göze pek çarpmayan sineklerdir. Dişiler sertleşmiş yumurta koyma borularıyla bitki dokusunu deler; açılan bu küçük deliklerden sızan özsu, erginlerin başlıca besin kaynaklarından biridir ve yapraklarda tipik nokta biçimli izler bırakır.

Yumurtadan çıkan larva, yaprağın iki yüzeyi arasındaki yumuşak dokuyu yiyerek ilerler ve arkasında dışarıdan kolayca görülebilen açık renkli bir iz bırakır. Galerinin biçimi, dışkı tanelerinin dizilişi ve pupa evresinin yaprak içinde mi yoksa toprakta mı geçirildiği, konukçu bitkiyle birlikte türlerin tanınmasında en önemli ipuçlarıdır. Bu sinekler yılda bir ya da birkaç döl verebilir; larvaları ve pupaları doğada çoğunlukla parazitoit arıcıklar tarafından baskı altında tutulur.

Familyanın bu gruptaki türlerinin çoğu Avrupa'da ve Palearktik bölgenin komşu kesimlerinde yayılış gösterir. Erginler küçük boyları nedeniyle arazide kolay fark edilmez; bu nedenle türler çoğunlukla yapraklardaki galerilerin incelenmesi ve larvaların ergin evreye kadar yetiştirilmesiyle tespit edilir. Bu yöntem, konukçu bitki ile sinek arasındaki ilişkinin de güvenilir biçimde belgelenmesini sağlar.