Chorthippus parallelus parallelus (Zetterstedt, 1821)

Chorthippus parallelus parallelus, Avrupa’nın en yaygın çekirgelerinden biri olan çayır çekirgesinin aday (nominat) alt türüdür. Güncel sınıflandırmalarda tür Pseudochorthippus cinsine aktarılmıştır. Ön göğüs sırtındaki yan çizgilerin neredeyse paralel olması türe adını verir. Çoğu bireyde kanatlar kısadır ve uçamaz; dişilerde ön kanatlar karnın yarısına bile ulaşmayabilir, ancak zaman zaman uzun kanatlı bireyler de görülür. Nemliden kuruya pek çok farklı çayır tipinde, bahçelerde ve yol kenarlarında yaşar.

Chorthippus cinsinin üyeleri genellikle orta ya da küçük boylu, ince yapılı çekirgelerdir. Başları yandan bakıldığında hafifçe eğimlidir, antenleri ipliksidir ve uca doğru genişlemez. Ön göğüs sırtındaki (pronotum) yan çizgiler çoğu türde içe doğru kıvrılır; bu çizgilerin biçimi, kanat uzunluğu ve ön kanatlardaki damarlanma türleri ayırt etmede kullanılan başlıca özelliklerdir. Renkleri yeşil, kahverengi, gri ve bunların karışımları arasında değişir, bu nedenle aynı tür içinde bile birbirinden çok farklı görünen bireylere rastlanabilir.

Bu çekirgeler, Gomphocerinae alt familyasının diğer üyeleri gibi, arka bacaklarının iç yüzündeki küçük dişçik sırasını ön kanatlarının kalınlaşmış damarına sürterek ses çıkarır. Her türün kendine özgü bir şarkı ritmi vardır ve dışarıdan birbirine çok benzeyen türler çoğu zaman en güvenilir biçimde bu seslerle ayırt edilir. Erkekler dişileri çekmek için öter; dişiler de çoğu türde daha zayıf bir sesle karşılık verebilir.

Yaşam döngüleri tipik çekirge döngüsüdür: dişiler yumurtalarını toprağa ya da ot köklerinin arasına, köpüksü bir salgıyla korunan paketler hâlinde bırakır. Yumurtalar kışı toprakta geçirir, ilkbaharda çıkan nimfler birkaç deri değiştirme sonrasında yaz başında ergin olur. Erginler genellikle yaz ortasından sonbahara kadar görülür. Besinlerini başta buğdaygiller olmak üzere çeşitli otsu bitkiler oluşturur; kendileri de kuşlar, sürüngenler, örümcekler ve asalak böcekler için önemli bir besin kaynağıdır.

Çayır ve bozkır ekosistemlerinin yaygın otçulları olan bu çekirgeler, otlak yapısındaki değişikliklere duyarlı olduklarından habitat kalitesinin göstergesi olarak da kullanılır. Genel olarak tarım zararlısı sayılmazlar ve insanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.