Calliptamus italicus italicus (Nedelkov, 1907)

Calliptamus italicus italicus, İtalyan çekirgesi olarak bilinen Calliptamus italicus türünün aday (nominat) alt türüdür. Tür, kahverengi ya da gri gövdesi, pembe renkli arka kanat tabanı ve arka bacaklarının iç yüzündeki kırmızımsı renklenmesiyle tanınır. Tür kurak yıllarda kitlesel çoğalmalar yapabilir ve tarım alanlarında zarara yol açabilir.

Calliptamus cinsi, Calliptaminae alt familyasının en bilinen cinsidir. Bu cinsin üyeleri orta boyutlu, sağlam yapılı çekirgelerdir; gövde rengi genellikle kahverengi, gri ya da bej tonlardadır. Arka kanatların tabanı ve arka bacakların iç yüzü çoğunlukla pembe ya da kırmızı renklidir; bu renkler çekirge sıçradığında veya uçtuğunda görünür hâle gelir. Erkeklerin karın ucundaki kıskaç benzeri uzantılar (serkuslar) büyük ve karmaşık yapılıdır ve türlerin ayırt edilmesinde önemli bir karakter olarak kullanılır. Cins, Akdeniz havzasından Orta Asya'ya kadar uzanan sıcak ve kurak açık alanlarda yayılış gösterir.

Acrididae familyası, düz kanatlılar (Orthoptera) takımının kısa antenli çekirgeleri kapsayan Caelifera alt takımında yer alır ve dünyada on binden fazla türüyle en büyük çekirge familyasıdır. Familya üyeleri vücut uzunluğundan kısa antenleri, güçlü sıçrama bacakları ve çoğunlukla otsu bitkilerle beslenmeleriyle tanınır. Erkekler genellikle arka bacaklarını kanat örtülerine sürterek türe özgü sesler çıkarır ve dişileri bu seslerle kendilerine çeker.

Dişiler yumurtalarını karın ucundaki kısa yumurta koyma borusuyla toprağa açtıkları deliklere, köpüksü bir salgıyla çevrili paketler hâlinde bırakır. Yumurtalar çoğu türde kışı toprakta geçirir. İlkbaharda çıkan nimfler erginlere benzer, ancak kanatları gelişmemiştir; birkaç kez deri değiştirdikten sonra yaz aylarında ergin hâle gelirler. Gelişme eksik başkalaşımla gerçekleşir ve pupa evresi yoktur.

Çekirgeler çayır ve bozkır ekosistemlerinde bitki örtüsünün önemli tüketicileridir; aynı zamanda kuşlar, sürüngenler, örümcekler, böcekçil memeliler ve parazitoit böcekler için temel bir besin kaynağı oluştururlar. Bu nedenle otlak alanların besin ağında kilit bir yer tutarlar. İnsanlar için zararsızdırlar; yalnızca bazı türlerin aşırı çoğaldığı yıllarda tarım alanlarında ekonomik zarar görülebilir.