Calamosternus granarius (Linnaeus, 1767)

Calamosternus granarius, gübre böcekleri ailesine (Scarabaeidae) bağlı Aphodiinae alt ailesinden, Calamosternus cinsine ait küçük bir böcek türüdür. Bazı sınıflandırmalarda bu grup ayrı bir aile (Aphodiidae) olarak da ele alınır. Linnaeus tarafından 1767'de tanımlanan bu tür, eski sınıflandırmalarda geniş anlamlı Aphodius cinsi içinde yer alıyordu. Yaklaşık 3–6 mm boyunda, parlak siyah ya da koyu kahverengi renkli, oldukça sade görünümlü bir böcektir.

Aphodiinae üyeleri küçük, uzunca ve silindirik gövdeli böceklerdir. Başın ön kenarı kürek biçiminde genişlemiş, antenler bokböceklerinde olduğu gibi yelpaze şeklinde açılabilen yapraksı bir topuzla sonlanır. Ön bacaklar kazmaya uygun dişlidir. Türlerin ayrımı çoğunlukla kanat örtülerindeki çizgilerin yapısı, göğüs kalkanının noktalanması, renk deseni ve erkek üreme organı gibi ince ayrıntılara dayanır; bu nedenle güvenilir tanı için genellikle büyüteç ya da mikroskop altında inceleme gerekir.

Aphodiinae alt ailesinin üyeleri gübre böcekleri arasında en kalabalık gruplardan birini oluşturur. Bokböceklerinin aksine çoğu tür dışkıyı yuvarlamaz ya da toprağın derinlerine taşımaz; erginler ve larvalar doğrudan dışkı yığınının içinde veya hemen altındaki toprakta yaşar. Dişiler yumurtalarını taze dışkıya bırakır, larvalar bu besinle gelişir ve çoğunlukla toprakta pupa olur. Gelişim genellikle birkaç hafta ile birkaç ay arasında tamamlanır ve türlerin çoğu yılda bir kuşak verir.

Dünyada en geniş yayılışlı Aphodiinae türlerinden biridir; Palearktik bölgenin büyük bölümünde yaygındır ve insan eliyle başka kıtalara da taşınarak neredeyse kozmopolit bir dağılım kazanmıştır. Çeşitli hayvanların dışkısının yanı sıra çürüyen bitki artıkları, kompost ve gübre yığınlarında da bulunur. İlkbahardan sonbahara kadar uzun bir dönem boyunca etkin olabilir.

Bu böcekler otlayan hayvanların dışkısını parçalayarak besin maddelerinin toprağa geri dönmesine, toprağın havalanmasına ve dışkıda gelişen sinek larvalarıyla bazı parazitlerin azalmasına katkı sağlar. Bu nedenle mera ekosistemlerinde önemli ayrıştırıcılar arasında sayılırlar. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; geniş spektrumlu antiparaziter ilaçların dışkıya geçmesi ve geleneksel hayvancılığın azalması ise pek çok türün yerel olarak gerilemesine yol açabilmektedir.