Bromus alopecuros

Bromus alopecuros, Akdeniz havzası ve Batı Asya'da yayılış gösteren tek yıllık bir brom otudur. Adını tilkikuyruğu otunu (Alopecurus) andıran sık ve tüylü çiçek durumundan alır. Başakçıklar kısa saplı ve birbirine yakın dizilmiştir; pulcukların kılçıkları olgunlukta dışa doğru kıvrılır. İlkbaharda çiçeklenir. Kurak çayırlarda, tarla kenarlarında, nadas alanlarında ve yol kenarlarında yetişir.

Bromus, Türkçede brom otları olarak bilinen, yüz elliden fazla türü bulunan büyük bir buğdaygil cinsidir. Türleri tek ya da çok yıllık olabilir. Çiçek durumu çoğunlukla gevşek ya da sık bir salkımdır; başakçıklar iri, çok çiçekli ve yanlardan basıktır. Pulcukların sırtı yuvarlak ya da hafifçe omurgalıdır ve kılçık genellikle pulcuğun ucundaki iki dişin arasından çıkar. Yaprak kınları çoğu türde tüp biçiminde kapalıdır. Cinsin üyeleri ılıman bölgelerde, özellikle Akdeniz ve Batı Asya'da çok çeşitlilik gösterir; Anadolu bu cins açısından zengin bölgelerden biridir. Bazı türler değerli yem bitkisi iken bazıları tarlalarda yabancı ot olarak bilinir.

Buğdaygiller (Poaceae), dünyanın en geniş yayılışlı bitki ailelerinden biridir ve çayır, step, savan ve orman altı gibi pek çok yaşam alanında baskın bitki örtüsünü oluşturur. Ailenin üyelerinde gövde (saman sap) genellikle boğumlu ve içi boştur, yapraklar kın ve şerit biçimli ayadan oluşur, kın ile aya arasında dil adı verilen zarımsı ya da tüylü bir yapı bulunur. Çiçekler çok küçük, gösterişsiz ve rüzgârla tozlaşır; başakçık adı verilen birimlerde, kavuz ve pulcuklarla korunmuş olarak toplanır. Meyve, tohum kabuğunun meyve duvarıyla kaynaştığı tek tohumlu bir karyopsistir.

Bu tür otlar toprağı saçak kökleriyle tutarak erozyonu azaltır, otçul memeliler ve böcekler için önemli bir besin kaynağıdır, tohumları da birçok kuş ve kemirgen tarafından tüketilir. Doğal çayır ve meraların yapısını anlamak için bu tür grupların tanınması önemlidir; birbirine benzeyen türler çoğunlukla başakçık, kavuz ve kılçık özelliklerine bakılarak ayırt edilir.