Bathycythere vanstraateni Sissingh, 1971

Bathycythere vanstraateni, ostrakodlar (Ostracoda) sınıfının Podocopida takımına ve Trachyleberididae familyasına bağlı bir deniz ostrakodu türüdür. Tür ilk kez Sissingh tarafından 1971 yılında tanımlanmıştır. Ostrakodlar, vücutları sırttan menteşeli iki kireçli kapaktan oluşan bir kabuk içinde bulunan, midyeyi andıran çok küçük kabuklulardır; bu nedenle halk arasında “midye karidesleri” olarak da anılırlar.

Trachyleberididae familyası, kalın ve güçlü kireçli kabukları, üzerlerindeki kaburga, diken, yumru ve ağsı süslemelerle tanınan büyük bir deniz ostrakodu familyasıdır. Kabuk biçimi genellikle dikdörtgenimsidir; sığ suda yaşayan türlerin çoğunda belirgin bir göz yumrusu bulunurken derin su türlerinde göz yapıları körelmiştir. Bathycythere cinsi, adından da anlaşılacağı gibi derin sulara özgü ostrakodları içerir. Bu cinsin türleri kıta yamacı ve daha derin bölgelerin ince çamurlu tabanlarında yaşar; derin su ostrakodlarında sık görüldüğü gibi göz yapıları körelmiştir.

Bu gruptaki ostrakodların boyu çoğunlukla bir milimetre civarında ya da daha küçüktür, bu yüzden ancak mikroskopla incelenebilirler. Türlerin ayırt edilmesinde kabuğun dış hatları, yüzey süslemesi, kapak kenarları, menteşe yapısı ve kapak içindeki kas izleri temel ölçütlerdir. Kabuğun içindeki hayvan, kapakların arasından çıkardığı eklemli antenleri ve bacaklarıyla deniz tabanında yürür, sediment yüzeyini eşeler. Besinlerini çoğunlukla organik döküntü, bakteriler, diyatomeler ve diğer mikroskobik algler oluşturur. Bu ostrakodlar ayrı eşeylidir; gelişimleri sırasında birkaç kez deri değiştirerek her evrede kabuklarını yenilerler ve yetişkin boyuna ulaşırlar.

Kireçli kabukları ölümden sonra tortullarda kolayca korunduğu için ostrakodlar zengin bir fosil kaydı bırakır. Bu nedenle bu tür deniz ostrakodları, eski deniz ortamlarının derinlik, sıcaklık ve tuzluluk koşullarını yorumlamada, kayaçların yaşlandırılmasında ve petrol jeolojisinde yaygın olarak kullanılır. Bu grubun pek çok türü Akdeniz’in güncel tortullarının yanı sıra Neojen yaşlı fosil çökellerinden de bilinmektedir. Deniz tabanı besin ağında küçük balıklar ve omurgasızlar için önemli bir besin kaynağı oluştururlar; insanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar.