Argoptochus vindobonensis (Formánek, 1908)

Argoptochus vindobonensis, hortumlu böcekler familyasına (Curculionidae) ait Argoptochus cinsinden küçük bir böcek türüdür. Cinsin üyeleri birkaç milimetre uzunluğunda, kısa hortumlu, oval ya da yuvarlakça gövdeli böceklerdir; gövdeleri genellikle pullarla ve dik duran kıllarla (setalar) örtülüdür. Türler arasındaki ayrım çoğunlukla bu kılların biçimi ve uzunluğu, pulların dağılımı ve erkek üreme organının yapısı gibi ince ayrıntılara dayanır; bu yüzden güvenilir tanı için genellikle uzman incelemesi gerekir.

Argoptochus cinsi ağırlıklı olarak Güneydoğu Avrupa, Balkanlar ve Anadolu ile çevresinde yayılış gösterir. Üyeleri uçamayan, toprak yüzeyinde ve otsu bitki örtüsünün dibinde yaşayan böceklerdir. Erginler gece ya da alacakaranlıkta etkinleşerek çeşitli bitkilerin yapraklarıyla beslenir, gündüzleri taşların altında ya da bitki dibinde saklanır. Larvaların toprakta köklerle beslendiği kabul edilir. Uçamamaları nedeniyle birçok türün yayılış alanı oldukça dardır.

Hortumlu böcekler (Curculionidae), dünyada 80.000'i aşkın tanımlanmış türüyle hayvanlar âleminin en kalabalık familyalarından biridir. Üyelerinin en belirgin özelliği, başın öne doğru uzayarak oluşturduğu hortum (rostrum) ve bu hortumun ucunda yer alan küçük ağız parçalarıdır. Dirsekli antenler çoğunlukla hortumun yanlarından çıkar ve dinlenirken hortum üzerindeki oluklara yerleştirilebilir. Hemen hepsi bitkilerle beslenir; dişiler hortumlarıyla bitki dokusunda açtıkları deliklere yumurta bırakır ve larvalar bacaksız, kıvrık, krem renkli kurtçuklar olarak bitkinin içinde ya da toprakta kök üzerinde gelişir.

Kınkanatlılar (Coleoptera) takımına ait olan bu böcekler, sertleşmiş ön kanatları (elitra) sayesinde kuraklığa ve mekanik etkilere karşı iyi korunur. Tam başkalaşım geçirirler: yumurta, larva, pupa ve ergin evreleri birbirini izler. Hortumlu böcekler doğada otçul böcek topluluklarının önemli bir bileşenidir; bitki popülasyonlarını sınırlar, kuşlar, sürüngenler, örümcekler ve parazitoit arılar için besin kaynağı oluşturur. Bazı türleri tarım ve ormancılıkta zararlı olarak bilinirken çoğu tür ekonomik açıdan önemsizdir ve yalnızca uzmanlarca tanınır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; ısırmaz, sokmaz ve zehirli değildir.