Anthonomus rubi (Herbst, 1795)

Anthonomus rubi, çilek ve ahududu tomurcuklarıyla beslenen, hortumlu böcekler familyasına (Curculionidae) ait küçük bir böcek türüdür. Erginleri yaklaşık 2–4 milimetre boyunda, siyahımsı renkte, ince ve uzun hortumlu böceklerdir. Avrupa'dan Asya'ya kadar geniş bir alanda yayılış gösterir ve gülgiller familyasından çilek, ahududu, böğürtlen ve gül gibi bitkilerde yaşar.

Dişi, çiçek tomurcuğuna yumurta bıraktıktan sonra tomurcuğun sapını kısmen keser; tomurcuk sararak sarkar ya da düşer ve larva bu kuruyan tomurcuğun içinde gelişir. Çilek tarımında verim kaybına yol açabilen bir zararlı olarak tanınır.

Anthonomus cinsinin üyeleri birkaç milimetre boyunda, ince ve uzun hortumlu, kahverengimsi ya da kırmızımsı tonlarda, üzeri ince kıllarla örtülü böceklerdir; ön bacak uyluklarında genellikle diş benzeri bir çıkıntı bulunur. Dişiler hortumlarıyla çiçek tomurcuklarını delerek içine yumurta bırakır. Gelişen larva tomurcuğun iç kısmını yer ve tomurcuk açılmadan kurur; bu yüzden cinsin bazı türleri meyve ve yumuşak meyve yetiştiriciliğinde önemli zararlılar arasında yer alır.

Hortumlu böcekler (Curculionidae), dünyada 80.000'i aşkın tanımlanmış türüyle hayvanlar âleminin en kalabalık familyalarından biridir. Üyelerinin en belirgin özelliği, başın öne doğru uzayarak oluşturduğu hortum (rostrum) ve bu hortumun ucunda yer alan küçük ağız parçalarıdır. Dirsekli antenler çoğunlukla hortumun yanlarından çıkar ve dinlenirken hortum üzerindeki oluklara yerleştirilebilir. Hemen hepsi bitkilerle beslenir; dişiler hortumlarıyla bitki dokusunda açtıkları deliklere yumurta bırakır ve larvalar bacaksız, kıvrık, krem renkli kurtçuklar olarak bitkinin içinde ya da toprakta kök üzerinde gelişir.

Kınkanatlılar (Coleoptera) takımına ait olan bu böcekler, sertleşmiş ön kanatları (elitra) sayesinde kuraklığa ve mekanik etkilere karşı iyi korunur. Tam başkalaşım geçirirler: yumurta, larva, pupa ve ergin evreleri birbirini izler. Hortumlu böcekler doğada otçul böcek topluluklarının önemli bir bileşenidir; bitki popülasyonlarını sınırlar, kuşlar, sürüngenler, örümcekler ve parazitoit arılar için besin kaynağı oluşturur. Bazı türleri tarım ve ormancılıkta zararlı olarak bilinirken çoğu tür ekonomik açıdan önemsizdir ve yalnızca uzmanlarca tanınır. İnsanlar için herhangi bir tehlike oluşturmazlar; ısırmaz, sokmaz ve zehirli değildir.